Jedyny syn zaskoczył nas tym, że chce się ożenić ma przecież dopiero 22 lata. Ale razem z mężem postanowiliśmy, że nie będziemy mu się sprzeciwiać, bo sami pobraliśmy się bardzo młodo. Mężowi ledwie stuknęło 22, a ja miałam 19. Taki już chyba los. A przyszła synowa bardzo nam się spodobała: Jagoda studiowała z naszym synem Przemkiem na jednym wydziale. Gdy zrozumieliśmy, że sprawa jest przesądzona, zaczęliśmy przygotowania do wesela. Stwierdziliśmy, że Przemek jako nasz jedyny syn powinien mieć uroczyste wesele.
Jak nakazuje tradycja, pojechaliśmy z mężem do rodziców Jagody, naszej przyszłej synowej, w odwiedziny. Tak naprawdę niewiele o niej wiedzieliśmy, widzieliśmy ją tylko kilka razy z Przemkiem. Opowiadała, że mieszka z mamą we wsi pod Lublinem. No to wybraliśmy się z oficjalną wizytą. O swoim przyjeździe oczywiście uprzedziliśmy przyszłą swatkę wcześniej.
Mąż kupił kwiaty, ja upiekłam sernik i ruszyliśmy na spotkanie z przyszłą rodziną. Po przyjeździe pierwsze, co nas uderzyło, to niezwykle czyste i zadbane podwórko.
Sam dom, choć stary, był bardzo schludny i wypucowany. Już od progu przywitała nas przyszła swatka, pani Halina. Od razu zrobiła na nas dobre wrażenie elegancka, życzliwa kobieta. Zaprosiła nas do stołu, na którym czekał domowy obiad, wszystko było naprawdę smaczne, widać, że się przygotowała. Spędziliśmy miło czas, Halina okazała się wyjątkowo serdeczną osobą, ale w sprawie wesela nie zdołaliśmy nic konkretnego ustalić. Sprawa była taka, że swatka już na początku powiedziała nam wprost, że nie ma pieniędzy na wesele. Po tych słowach widać było, jak bardzo źle się czuje Jagoda. Nasz Przemek też był bardzo zasmucony całą sytuacją. Wesela nie chciał dla siebie wiedział po prostu, jak bardzo Jagoda o nim marzy. My z mężem postanowiliśmy nie rezygnować. Obiecaliśmy synowi, że zorganizujemy uroczystość na własny koszt, a życie pokaże, co dalej.
Poprosiliśmy Halinę, aby zaprosiła najważniejszych gości ze swojej strony. W końcu goście nie przyjdą z pustymi rękami. A pieniądze z kopert pokryją koszt ich weselnych talerzy w restauracji. Choć Halina długo się wahała, w końcu daliśmy radę ją przekonać, by wsparła dzieci. W środę, tuż przed weselem, ktoś zapukał do naszych drzwi. W progu stała Halina. Byliśmy zaskoczeni jej wizytą, więc zaprosiliśmy ją na herbatę. Wyglądało, że długo zbierała się, żeby się odezwać, aż wreszcie wyjęła z torebki biały kopertę, w której były pieniądze. Okazało się, że było jej tak niezręcznie, iż poszła do banku i wzięła kredyt, by dołożyć się do wesela. Prosiłam ją, żeby oddała pieniądze do banku, bo nie chciałam, żeby zadłużała się na nasze wesele, zwłaszcza wiedząc, jak skromnie żyją z córką. Ale Halina była uparta, mówiła, że decyzję już podjęła. Wesele udało się znakomicie.
Dzieci były naprawdę szczęśliwe. Już na samym weselu Halina zaskoczyła nas ponownie: odkryliśmy, że jest nie tylko mądra, ale naprawdę piękna. Miała dopiero 45 lat, dawno rozwiedziona, wychowywała córkę samotnie. Na weselu dosłownie rozkwitła fryzura, makijaż i elegancka sukienka zrobiły swoje. Zauważyli to nie tylko my, ale i wszyscy goście, między innymi młodszy brat mojego męża, Zbigniew. Zbyszek miał 46 lat, też był po rozwodzie, od dziesięciu lat mieszkał i pracował w Niemczech, ale specjalnie przyjechał na wesele chrześniaka. Cały wieczór nie mógł oderwać wzroku od Haliny, a po weselu oznajmił, że zostanie w Polsce trochę dłużej. Domyślałam się, dlaczego Już za tydzień znowu jechaliśmy z mężem do Haliny na wieś, tym razem z zamiarem proszenia o jej rękę przez Zbyszka. Z Haliną Zbyszek ułożył sobie życie, pobrali się, a po kilku miesiącach Zbyszek zabrał żonę do siebie do Niemiec. Tak moja swatka stała się równocześnie moją rodziną. Halina jest naprawdę wspaniałą osobą i bardzo zasługuje na szczęście.
