Chrzciny to chrzciny, ale mój mąż i ja nie mamy teraz zbyt dużo czasu na to, ponieważ oboje z różnych powodów chodzimy do lekarza.
Kiedy mój Daniel się ożenił, oddaliśmy mu z mężem nasze mieszkanie i przeprowadziliśmy się na wieś. Do pracy jeździliśmy z mężem samochodem, a potem na wieś i cisza. Podobało mi się nawet to, że w środku nocy nie budzili nas sąsiedzi, nie wyły alarmy i nie płakały dzieci.
Na wsi tylko pies sąsiada szczeka i kogut budzi nas rano, ale to błogosławieństwo w porównaniu z miastem. Tak żyliśmy i pracowaliśmy, a kiedy nowożeńcom urodziło się pierwsze dziecko, daliśmy synowi pieniądze na samochód.
Moja synowa była zachwycona. Nigdy nie pytałam, co dali im teściowie, bo wiedziałam, że nie mają dużych zarobków. Przychodziłam do wnuka od czasu do czasu i widziałam, że mieszkanie jest zakurzone, a lodówka nie jest pełna jedzenia.
Oczywiście nie byłam zbyt zadowolona, że moja własność jest tak traktowana. Moja synowa tego nie widziała i ciągle narzekała na to, jak mało Daniel zarabia i ile pieniędzy wydaje na jedzenie i dziecko.
Chciałam jej powiedzieć, żeby sama poszła do pracy, bo dziecko ma trzy lata, ale milczałam. Nie chciałam się mieszać w te kłótnie, kiedy jedna osoba coś mówi, a druga to przekręca tak, że w końcu to ty jesteś winny. Moja synowa nigdy nie wróciła do pracy, ale powiedziała mi, że znowu jest w ciąży.
– Daniel straci zdrowie, jak tylko będzie pracował sam – powiedziałam do męża, będąc naprawdę zmartwiona tym, jak nasz syn był traktowany.
Postanowiliśmy pomóc naszemu synowi, jak tylko mogliśmy – kupiliśmy zestawy pieluch lub kupiliśmy jedzenie i przynieśliśmy mu je. Nie jesteśmy też chytrzy, dlatego wszystkie nasze oszczędności już dawno trafiły do Daniela. Potem zaczęły się wizyty u lekarzy i skończyły nam się pieniądze.
Przyjechaliśmy na chrzciny, żeby je świętować z bliskimi, przywieźliśmy słodycze i kwiaty dla synowej. Widziałam, że poczuła się urażona, ale nie wiedziałam w ogóle z jakiego powodu. Czy zrobiłam coś nie tak? Pewnego dnia przyszłam odwiedzić wnuki, kupiłam owoce i jogurt. Synowa wzięła torbę, jakbym przyniosła jej coś ze śmietnika. Trzasnęła nią w kuchni i krzyknęła na najstarszego, że jest niegrzeczny.
– Dlaczego wyżywasz się na dziecku? Jeśli masz do mnie jakieś pretensje, to powiedz mi to w twarz – zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc jej zachowania.
– Tak, mam. Urodziłam ci drugiego wnuka, a ty nawet nie dałaś mi prezentu.
– Co? Urodziłaś je dla siebie czy dla mnie? A gdybyś pomyślała trochę o kimś innym, wiedziałabyś, że przeszliśmy przez dość trudny okres! To, że mieszkasz w naszym mieszkaniu i jeździsz naszym samochodem w ogóle ci nie przeszkadza? Czy to nie jest prezent na całe życie? Każda inna kobieta nigdy nie powiedziałaby mi przykrego słowa, ale ty zawsze jesteś niezadowolona! – uniosłam swój głos, a krew w moich żyłach gotowała się.
– Wyrzucasz mnie i dzieci na ulicę? W takim razie proszę bardzo! Więcej nie zobaczysz ani mnie, ani swoich wnuków! – powiedziała ze złością i już chciała udać się do sypialni, by spakować swoje rzeczy, ale złapałam ją za ramię.
– Chcesz dramatu? Daniel zrobi dla ciebie dramat – ty i dzieci wrócicie do twoich rodziców, a on z łatwością będzie miał inną kobietę, która będzie mieszkać w tym mieszkaniu i ci podziękuje. Więc siedź cicho i nie działaj nikomu na nerwy. Nie powiem synowi, co robisz i lepiej opanuj się, bo masz dzieci!
Uspokoiła się, ale było jasne, że w jakiś sposób nie rozumie, że wokół niej są ludzie, którzy mają inne zainteresowania, nie cały czas chodziło tylko o nią.
