Byłem najszczęśliwszym ojcem na ziemi, gdy dowiedziałem się, że moja żona urodziła trojaczki. Niestety, chwilę później zniknęła
Jako młody, 24 letni chłopak zakochałem się bez pamięci. Nie wyobrażałem sobie dnia bez mojej Kasi. Bardzo chciałem mieć dzieci, ale ona jeszcze nie była na to gotowa. Twierdziła, że musimy się jeszcze wyszaleć. Chodziliśmy ze sobą rok i potem wzięliśmy ślub.
Nieoczekiwanie otrzymaliśmy radosną nowinę, Kasia była w ciąży. Poród był potwornie trudny. Moja miłość urodziła trojaczki. Od tego momentu miałem cztery serca do kochania. Byłem szczęśliwy jak nigdy wcześniej.
Przygotowałem dom na przyjęcie rodziny i pojechałem do szpitala odebrać żonę i dzieci. Gdy tam dotarłem, Kasi w nim nie było. Zostawiła maluchy i zniknęła. Nie wiedziałem, co robić. Zadzwoniłem do rodziców. Przyjechali w 15 minut. Na szczęście mieszkali blisko.
Powiedzieli, że chętnie pomogą mi z wnukami, ale ich matka, niech lepiej nie pokazuje im się na oczy.
Rozwiodłem się bez wstawiennictwa żony w sądzie i nie myślałem w ogóle, żeby powtórnie się ożenić. Na początku nawet nie miałem o tym czasu pomyśleć. Później nie chciałem. Dzieci bardzo szybko dorosły.
Nie zdążyłem nawet mrugnąć okiem, a skończyli szkołę średnią z wyróżnieniem. Chłopcy są na studiach prawniczych. Córka chce zostać stomatologiem. Jestem niesamowicie z nich dumny. Tak szybko stały się dorosłe i samodzielne. Często sami mnie wspierają, nawet finansowo.
Gdy kompletnie już zapomniałem o ich matce, ktoś nagle zapukał do domu. W drzwiach stała ona. Moja była żona. Tyle że dużo starsza. Zaprosiłem ją do domu, poczęstowałem herbatą i ciasteczkami. Po 15 minutach, mocno pożałowałem, że w ogóle wpuściłem ją do domu.
Opowiedziała historię, że zrozumiała swój błąd. Błagała o przebaczenie mnie i dzieci. Chwilę później zażądała wsparcia finansowego. Nie mogłem uwierzyć, że ma taki tupet.
Wyrzuciłem ją z domu. Ostrzegłem, że nie życzę sobie więcej jej widzieć. Zabroniłem jej kontaktować się z dziećmi.
Złożyła pozew o alimenty dla siebie, ale oczywiście przegrała. Gdy moja córka po raz pierwszy zobaczyła swoją matkę, powiedziała jej:
– Zawsze zazdrościłam koleżankom, kiedy opowiadały, jak chodzą na zakupy ze swoją mamą. Jak wspólnie plotkują, chodzą do fryzjera i kosmetyczki. Marzyłam, o tym, żebyś była przy mnie. Chciałam opowiedzieć Ci o każdej mojej trosce i radości. Teraz kiedy zobaczyłam kim jesteś, cieszę się, że Cię z nami nie było. Nawet gdybym miała wybór. Wolałabym żyć bez Ciebie. Cieszę się, że odeszłaś, zanim zdążyłam Cię poznać. – powiedziała córka do swojej matki. – Żegnaj – dodała i obróciła się na pięcie. Synowie w ogóle nie chcieli z nią rozmawiać.
