Moja mama zmarła, gdy miałam zaledwie osiem lat. Tata popadł w alkoholizm, w domu często brakowało jedzenia. Prosiłam koleżanki w szkole o pomoc, kiepsko się uczyłam, chodziłam w starych ubraniach wszystko to wzbudziło zaniepokojenie nauczycieli.
Kuratorzy zaczęli regularnie odwiedzać nasz dom, a tata otrzymał surowe zalecenia. Gdyby ich nie przestrzegał, groziło mu odebranie praw rodzicielskich. Na szczęście ojciec zrozumiał swoją sytuację, przestał pić i kolejne wizyty mijały spokojnie.
Po pewnym czasie tata powiedział mi, że chciałby, żebym poznała kobietę, którą polubił. Pojechaliśmy więc do cioci Marii do Krakowa. Byłam ostrożna, wspomnienia o mamie były bardzo żywe, nie akceptowałam pomysłu ojca, by związać się z ciocią Marią.
Podczas rozmowy od razu poczułam ciepło jej osobowości. Zaprzyjaźniłam się z jej synem, który był rok starszy ode mnie, razem zaczęliśmy chodzić na sekcję sportową. Tata cieszył się, że dobrze przyjęłam jego nową znajomość. Po miesiącu zamieszkaliśmy u cioci Marii, a nasze mieszkanie wynajęliśmy, żeby mieć dodatkowe źródło dochodu.
Ojciec nie zdążył poślubić cioci Marii zginął pod kołami auta prowadzonego przez pijanego kierowcę. Formalnie nie byłam nikim dla cioci Marii, więc opieka społeczna zabrała mnie do domu dziecka. Wyjeżdżając, ciocia Maria obiecała, że zrobi wszystko, by mnie odzyskać.
Słowa dotrzymała po dwóch miesiącach wróciłam do jej domu. Te dwa miesiące wystarczyły, bym poczuła surowość atmosfery sierocińca. Byłam ogromnie wdzięczna cioci Marii, że mnie nie zostawiła i stała się dla mnie prawdziwą drugą mamą. Kiedy mówiłam do niej mamo, często widziałam łzy wzruszenia w jej oczach. Ciocia Maria to cudowna osoba, a jej syn jest dla mnie prawdziwym bratem.
Dziś jesteśmy dorośli, mamy swoje rodziny, a Mama Maria pozostaje najbliższą osobą dla mnie i mojego brata. Dwukrotnie była teściową, nigdy nie pokłóciła się z synowymi, nigdy nie usłyszała od nich słowa teściowa. Zarówno moja żona, jak i żona brata mówią do niej Mama Maria przez jej dobroć i zrozumienie. Za każdym razem, gdy słyszę to wołanie, widzę prawdziwą radość w oczach Marii.
