Od dwóch lat razem z mężem mieszkamy w wynajmowanym mieszkaniu w Warszawie, a warunki są tu dziwaczne i duszne, jakby wszystko było trochę skośne i niewygodne. Marzymy, żeby pewnego dnia przeprowadzić się do własnego kąta, do miejsca, które będzie nasze, ale brakuje nam środków na zakup własnego mieszkania. Obecny lokal należy do przyjaciółki mojej mamy, pani Barbary, która mieszka w dzielnicy Praga. Życie w tym mieszkaniu przypomina czasem labirynt, pełen niewidzialnych pułapek; jeśli cokolwiek nie jest ułożone idealnie albo coś robimy nie po jej myśli, zjawia się nagle jak duch i wywołuje nieoczekiwane spięcia. Sąsiedzi też są osobliwi pan Zdzisław z piątego piętra zawsze mamrocze pod nosem, że jesteśmy tylko tymczasowi i że niedługo znikniemy jak mgła o poranku.
Mama moja i mama męża, pani Jadwiga, nieustannie powtarzają, że powinniśmy odkładać pieniądze, żeby kupić własne mieszkanie. Ale jak oszczędzać, skoro czynsz pożera większość dochodów, a reszta rozpuszcza się jak cukierki w kieszeni? Mama śledzi nasze wydatki z precyzją księgowej, rozkłada je na części pierwsze i patrzy przez lupę, jakby szukała ukrytych skarbów, co utrudnia zbieranie oszczędności jeszcze bardziej. Ostatnio nawet przestaliśmy kupować nowe ubrania; chodzimy w tym, co mamy, jakbyśmy byli bohaterami starej bajki, ubrani w te same szaty przez cały czas wszystko po to, by zachować jak najwięcej złotych.
Obie mamy mają swoje mieszkania, każda w innym końcu miasta, i oczekują, że to my będziemy zbierać pieniądze na własny kąt. Nie chcą nam pomóc finansowo, nie oferują żadnego wsparcia wierzą, że jeśli nie wpuszczą nas do swoich mieszkań, nauczymy się samodzielności, jakby to była lekcja z podręcznika życia. Ale czujemy, że już zdążyliśmy napotkać wystarczająco dużo trudności, jak przeprawa przez krętą Wisłę, i teraz potrzebujemy ich pomocy. Przykro patrzeć, jak nasze rodzeństwo, brat Sebastian i siostra Milena, dostało mieszkania w prezentach oni są już spokojni, a my zostaliśmy z monetami w dłoniach, zbierając je dla innych. Mamy wrażenie, że nie zasłużyliśmy na takie traktowanie. Chcielibyśmy, żeby nasze mamy zrozumiały naszą sytuację i podały nam pomocną dłoń, póki jeszcze śnimy ten dziwny, polski sen wśród skrzywionych ścian i nieuprzejmych sąsiadów.
