Pewnego razu, gdy wiał zimny wiatr, Marian, zwyczajny robotnik z podkarpackiej wsi, przemierzał las w poszukiwaniu suchych gałęzi na opał. Nagle usłyszał znajome głosy, dochodzące zza krzaków. Zaciekawiony, ostrożnie zerknął przez gałęzie i zobaczył zażartą sprzeczkę młodej pary jego syna oraz dziewczyny o imieniu Małgorzata. Małgorzata wyrażała swoje rozczarowanie tym, że ukrywają swoją relację i zasugerowała, by odczekali jeszcze miesiąc zanim podejmą jakąkolwiek decyzję.
To, co Marian podsłuchał, bardzo go poruszyło. Syn wyraźnie się zdenerwował, a sam Marian, wracając do domu, układał już sobie w myślach, jak rozmówi się z synem. Krojąc drewno i gotując ziemniaki na kolację, nie mógł się doczekać, aż syn wróci. Ten zresztą pojawił się zaskakująco szybko.
Kiedy tylko syn wszedł do domu, Marian nie zwlekał i od razu podjął temat: Co ty sobie, synu, myślisz? Czemu mi nie powiedziałeś wcześniej o swojej dziewczynie? Toż to cudowna kandydatka na synową pracowita, oszczędna każdy ojciec marzy, by mieć taką w rodzinie. A ty się z nią kryjesz, traktujesz byle jak. Nie będę tego tolerował! Ma mieć u nas szacunek, i to także z twojej strony!. Zaskoczony wybuchem ojca, syn tylko coś odburknął, chwycił kilka jabłek z kuchennego stołu i wybiegł z trzaskiem drzwi.
Od tej pory relacje między synem a Małgorzatą oraz między nim a ojcem znacznie się ochłodziły. Po ostatnim spotkaniu z Małgorzatą, kiedy odważnie zażądała upublicznienia ich związku, sytuacja jeszcze się zaogniła. Pomimo prób rozmowy, zakończyło się to kolejną kłótnią, podczas której dziewczyna stanowczo zażądała, by wreszcie jej się oświadczył.
Zmęczony już tą całą sytuacją, Marian postanowił sam wszystko załatwić. Poszedł do rodziców Małgorzaty i w tajemnicy z nimi ustalił, że ich dzieci muszą się pobrać. Syn oczywiście nic o tym nie wiedział. Rodzice powiedzieli Małgorzacie, że jej ukochany wyjechał na kilka dni do Rzeszowa, po części zamienne do traktora od sąsiada.
Gdy chłopak wrócił do domu, w progu przywitała go Małgorzata. Zdziwiony zapytał: Co ty tu robisz?. Małgorzata odpowiedziała z pewnością siebie: Mieszkam tutaj! Chyba zamierzałeś się ze mną ożenić?. Takie ślubne niespodzianki były w naszej wsi całkiem normalne.
Początkowo syn był wściekły na ojca za tę ingerencję, ale z biegiem czasu zrozumiał, że lepszej partnerki niż Małgorzata nie znajdzie. Zżyli się ze sobą mocniej, byli szczęśliwi, a syn w końcu docenił, że Marian kierował się wyłącznie dobrem ich obojga.
