Mieszkam jedną przecznicę od liceum i ostatnio znowu powrócił hałas na ulicy chłopcy z wielkimi plecakami, rozpiętymi koszulami, śmiech, spieszące się matki, rowery zostawiające uczniów na rogu. Dla większości to zwyczajny widok. Dla mnie to jak cios w klatkę piersiową. Trzy lata temu mój syn, uczący się wtedy w drugiej klasie liceum, zmarł i od tego czasu ta pora roku jest dla mnie najtrudniejsza.
Mój syn miał szesnaście lat. Tamtego wieczoru wyszedł na kolację z przyjaciółmi, potem jeszcze chwilę siedzieli w parku. O dziesiątej wieczorem wracał do domu, przechodząc przez ulicę. Czekałem na niego, jak zwykle, nie śpiąc. Kierowca, pijany i lekkomyślny, przejechał na czerwonym świetle. Nie zwolnił, nie zatrzymał się. Syn nie miał nawet czasu, by zareagować. Gdy zadzwonili do mnie ze szpitala, poczułem jakby wszystko ze mnie opadło. Stałem osłupiały, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszałem.
Straciłem rodziców. To był ból silny, smutny, ciężki. Ale nic nie równa się z pochowaniem własnego dziecka. To nie jest naturalny porządek rzeczy. Ogarnął mnie gniew, bezsilność, poczucie winy wszystko naraz. Pytałem siebie, czemu pozwoliłem mu wyjść, czemu nie napisałem, żeby wrócił wcześniej, czemu Bóg na to pozwolił. Przez wiele miesięcy kłóciłem się z Bogiem. Modliłem się i płakałem, narzekałem, mówiłem, że to niesprawiedliwe, że odebrał mi syna bez żadnej zapowiedzi.
Od wielu lat prowadzę księgarnię. To moje źródło utrzymania. Sprzedaję zeszyty, kolorowe kredki, długopisy, robię kserokopie, wydruki, doładowania, pracuję też jako pośrednik bankowy, więc ludzie przez cały dzień wchodzą i wychodzą. Dawniej obsługiwałem uczniów z radością. Teraz każda szkolna bluza przypomina mi o jego mundurku. Każde dziecko kupujące zeszyty przywodzi na myśl te, które kupowałem jemu. Czasem robię kserokopię i nagle łzy stają mi w oczach.
Pierwszy rok po jego odejściu niemal zamknąłem sklep. Nie miałem siły podnieść rolety. Zmuszałem się do wstawania, bo musiałem jeść, płacić czynsz i rachunki. Wiele razy obsługiwałem ludzi z wymuszonym uśmiechem i z rozbitym sercem. Bywały dni, kiedy wchodzili chłopcy, śmiejąc się, a ja ledwie powstrzymywałem łzy.
Z czasem przestałem się tak bardzo gniewać na Boga. Nie dlatego, że ból minął, ale dlatego, że gniew mnie powoli niszczył. Modlitwy stały się inne. Już nie narzekam. Proszę o siłę, o spokój. Proszę o pomoc w życiu z tą pustką, którą nic nie jest w stanie wypełnić.
Teraz, kiedy obserwuję początek roku szkolnego, czuję, jak moje serce się kurczy. Nie płaczę tak jak dawniej, ale ból nadal jest cichy, zadomowiony. Nauczyłem się żyć z nim, ale on nigdy nie odchodzi. Człowiek uczy się oddychać mimo bólu, nie wymazując go.
Każdego ranka otwieram swoją księgarnię. Obsługuję uczniów. Widzę plecaki mijające moją witrynę. I choć z zewnątrz wyglądam na silnego, w środku nadal jestem tym ojcem, który czeka na dźwięk klucza syna o godzinie dziesiątej wieczorem mimo że wiem, że to nigdy już się nie zdarzy.
