Moi rodzice zawsze mieszkali daleko, zostawiając mnie pod opieką dziadków, kiedy byłam dzieckiem, ponieważ byli bardzo pochłonięci pracą. Chociaż nigdy nie mieli problemów finansowych, zawsze przedkładali karierę ponad czas ze mną. W rezultacie zbudowałam dużo mocniejszą więź z dziadkami, którzy wspierali mnie i motywowali przez całe moje życie.
Gdy osiągnęłam pełnoletność, odziedziczyłam po nich dwa mieszkania, co dało mi szansę udowodnienia rodzicom, że potrafię sobie radzić sama. Sprzedałam te mieszkania i za uzyskane pieniądze kupiłam dom w mieście, w którym studiowałam na uniwersytecie. W trakcie studiów rodzice pozostali mi obcy i przyzwyczaiłam się do ich nieobecności.
Niestety, w czasie moich studiów moi dziadkowie zmarli, co sprawiło, że poczułam się jeszcze bardziej odłączona od rodziców. Miałam wrażenie, że niewiele wnieśli do mojego wychowania i generalnie nie byli obecni w moim życiu. Brak głębszej relacji sprawiał, że ciężko było mi znaleźć dla nich czas, podobnie jak im trudno było znaleźć go dla mnie, kiedy byłam młodsza.
Kiedy wyrazili swoje niezadowolenie, że nie dostali żadnej części pieniędzy ze sprzedaży mieszkań, nie czułam się zobowiązana, by cokolwiek im oddać. Moim zdaniem nie wspierali mnie w kluczowych momentach mojego życia i teraz stawiam siebie i swoje potrzeby na pierwszym miejscu. Ich narzekania na to, że nie mam dla nich czasu, ignorowałam, bo nauczyłam się stawiać pracę i własny dobrostan na pierwszym miejscu tak samo jak oni, gdy byłam dzieckiem.
Moja odpowiedź na ich pretensje była prosta: Nie mam czasu, jestem w pracy. Uważałam, że powinni najlepiej ze wszystkich rozumieć, jak bardzo czasochłonna może być praca, bo sami wybrali taki styl życia dla siebie już dawno temu. Skupiając się na własnym życiu i swoich celach, radziłam sobie z ich nieobecnością i stawiałam na pierwszym miejscu własne szczęście oraz spełnienie.
