Podczas przygotowań do uroczystej kolacji upamiętniającej niedawno zmarłego ojca, zachowanie mojego brata, Bartosza, całkowicie zaskoczyło wszystkich zgromadzonych. Przez ponad piętnaście lat pracował za granicą, wracając do Polski zaledwie dwukrotnie w tym czasie, a teraz, w dziewiątym dniu od śmierci ojca, niespodziewanie pojawił się w rodzinnym domu pod Warszawą. Bartosz był wyraźnie zdenerwowanybez przerwy pytał o różne rzeczy i zaczął przeszukiwać szafki oraz szuflady po rodzicach, jakby czegoś usilnie szukał.
Kucharz, który pomagał przygotować kolację, patrzył z niedowierzaniem, że Bartosz przez tyle lat nie wspierał rodziców, podczas gdy nasza siostra, Małgorzata, dzień w dzień opiekowała się zarówno ojcem, jak i matką. Ale Bartosz wrócił nie po to, aby pożegnać się z ojcem. Wszystko wskazywało na to, że ma własny, egoistyczny cel. Jego zachowanie mocno zdezorientowało Małgorzatę, która naiwnie myślała, że przyjeżdża, by być dla niej wsparciem w tym trudnym czasie.
Jednakże wszystko, co robił, świadczyło o czymś wręcz przeciwnym. Bartosz podważał prawo własności do rzeczy pozostawionych przez rodziców, twierdząc, że według dokumentów to jemu należy się absolutnie wszystko. Pokazał jakieś stare papiery, rzekomo podpisane dwadzieścia lat temu, z których miało wynikać, że rodzice przekazali mu cały majątek. Zarzucał Małgorzacie, że chce przejąć dom, próbował wzbudzić w niej poczucie winy. Zrozpaczona i zapłakana Małgorzata w końcu opuściła mieszkanie, a wraz z nią wyszli także inni członkowie rodziny, zszokowani oschłością i zachłannością Bartosza.
Pomimo napięcia, Bartosz został jeszcze tydzień w domu rodziców. Kazał wymienić wszystkie zamki na nowe, założyć kraty w oknach i drzwiach, po czym wrócił do żony za granicą. Kilka tygodni później sąsiad Bartosza z Wrocławia, gdzie mieszkał z rodziną, przekazał niepokojącą wiadomośćBartosz ciężko zachorował, a lekarze dawali mu niewiele szans. Jego stan powoli zaczął przypominać ten, w jakim był nasz ojciec przed śmiercią. Po usłyszeniu tej nowiny jego żona bez ogródek zasugerowała, aby wrócił do kraju, uznając go za ciężar.
Mimo ran zadanych przez brata, oddanie Małgorzaty wobec rodziny nie słabnie. Wierzy, że Bartosz to jej brat i nie może go zostawić bez pomocy. Jednak jej dorosła córka, Zuzanna, martwi się, że matka zrujnuje sobie życie, opiekując się niewdzięcznym bratem. Wprost prosi Małgorzatę, aby wybrała między chorym Bartoszem a rodziną, przekonując, jak ważny jest dla niej czas wspólnie spędzony z ukochaną babcią i wnukami, którzy ją uwielbiają.
Rozdarta pomiędzy potrzebą brata a błaganiami córki, Małgorzata czuje się zagubiona i osamotniona. Żal jej brata, który wplątał się w tragiczne okoliczności, ale jednocześnie rozumie racje córki. Ciężar decyzji spoczywa na niej coraz mocniej, gdy myśli, co rzeczywiście będzie najlepsze dla niej i dla całej ich rodziny.
