Mój mąż i ja byliśmy małżeństwem od 19 lat. W tym czasie widzieliśmy wiele rzeczy, zarówno pozytywnych, jak i mniej pozytywnych. Urodziła nam się trójka dzieci.
Najstarsza, Lena, skończyła w tym roku 18 lat. Mój mąż i ja planowaliśmy podarować naszej córce część naszych oszczędności na mieszkanie. To miał być prezent z okazji jej pełnoletności. Chcieliśmy więc podzielić pieniądze, które zaoszczędziliśmy na 3 części i dać naszej córce jedną część, a młodsze dzieci dostaną swoje części na 18 urodziny.
Moja teściowa uważała, że ja i mój mąż żyliśmy na jego koszt, ale w rzeczywistości zarabialiśmy mniej więcej tyle samo. Nie uważałam, że mężczyzna w rodzinie powinien zarabiać więcej. Dla mnie nie robiło to różnicy, ale dla teściowej owszem. Nazywała dzieci Tadeusza i moje tylko moimi, i to takim tonem, jakbym to tylko ja je wychowała. Krótko mówiąc, moje relacje z teściową nie układały się najlepiej.
Na kilka dni przed świętami mój mąż zaczął mówić o prezencie dla mojej córki. Zaproponował, że kupi mieszkanie za nasze pieniądze i zarejestruje je na nazwisko swojej matki. Oczywiście byłam temu przeciwna. To było wszystko, czego potrzebowaliśmy, kupić mieszkanie teściowej za nasze fundusze.
Tadeusz argumentował, że mogliśmy to zrobić za nasze pieniądze i zarejestrować je na nazwisko jego matki, chroniąc w ten sposób dzieci, ponieważ nie będą mogły tego mieszkania sprzedać i będą też spokojne, ponieważ nie zostaną bezdomne w przyszłości. No i bonus na koniec – mogliśmy wynająć mieszkanie teściowej lokatorom, oto dodatkowy dochód.
Mój mąż nie mógł mnie przekonać. Oczywiście nie zgodziłam się. Obraził się i na kilka dni zamieszkał z matką. W dniu urodzin wnuczki teściowa podarowała jej rodzinny pierścionek, ale zanim Lena zdążyła go założyć, jej babcia rozpoczęła toast tym, jak ciężko jej się starzeć, że ma mało pieniędzy, na nic jej nie wystarcza i nie miałaby nic przeciwko pomocy ukochanych wnuków.
Na początku dzieci i ja byliśmy zdziwieni, że teściowa traktowała ich inaczej niż zwykle przez cały dzień. A tu proszę! Wyjaśniłam dzieciom, dlaczego odrzuciłam propozycję ich ojca kupna mieszkania. Nie były małe: 15, 16 i już 18 lat – rozumiały mnie i wspierały. Po toaście mojej teściowej, córka oddała jej pierścionek. Wstała i z gracją odeszła od stołu. Wyszła, a mój mąż nie wrócił do domu od miesiąca. Nie zamierzałam oddawać mieszkania jego matce.
