Z mężem, Stanisławem, siedzieliśmy przy kuchennym stole w naszym mieszkaniu w Krakowie. Ciężka cisza zapadła, gdy nasza córka, Jagoda, nagle oznajmiła:
Mamo, tato, wychodzę za mąż.
Poczułam, jak filiżanka z herbatą niemal wypada mi z ręki. Jagoda dopiero co skończyła osiemnaście lat! Byłam pewna, że to żart. Ale jej spojrzenie nie pozostawiało złudzeń. W głowie wciąż dudniło mi: przecież ona jest jeszcze taka młoda!
Na drugi dzień przyszła do nas moja teściowa, babcia Barbara. Postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.
Jagódko, dziecko, czy przypadkiem nie spodziewasz się potomka? zapytała, wpatrując się w nią uważnie.
Ależ nie, babciu odpowiedziała stanowczo Jagoda.
Jej narzeczony, Piotr, miał zaledwie dwadzieścia lat. Spotkaliśmy się z jego rodzicami, państwem Nowak, żeby ustalić szczegóły. Doszliśmy do wniosku, że wesele wyprawimy w naszym domu, na Podgórzu. Jagoda się zbuntowała.
Przecież to wiocha! Zróbmy to tak, jak przystało na dzisiejsze czasy. W restauracji, z DJ-em i wszystkimi atrakcjami!
Dyskusja przeciągała się godzinami. W końcu, pod presją, przystaliśmy na wesele w modnej restauracji w centrum Krakowa, którą wskazała Jagoda. Wybrała najdroższe menu. Razem z Nowakami patrzyliśmy na siebie bezradnie.
Podczas jednej z burzliwych rozmów Jagoda rozpłakała się:
Przecież wychodzę za mąż tylko raz w życiu…
Nie mieliśmy wyboru. Wzięliśmy kredyt w banku. Państwo Nowak również. Kupiliśmy pierścionek z brylantem z krakowskiego jubilera, bo tylko taki chciała nasza córka. Razem z nią wybrałam bajeczną, śnieżnobiałą suknię ślubną, o jakiej zawsze marzyła.
Marzyło nam się, aby do ślubu jechać naszym wiekowym fiatem. Jagoda była urażona.
Proszę was! Wynajmijcie volkswagena touarega, jak wszyscy moi znajomi!
Stanisław próbował przemawiać jej do rozsądku:
Jagoda, przecież to kosztuje majątek…
Bardzo mi zależy szepnęła tylko, niemal rozpaczliwie.
Odpuściliśmy. Wynajęliśmy luksusowego jeepa na jeden dzień, za ponad dwa tysiące złotych. W dzień ślubu byliśmy już u kresu sił nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Ślub kosztował nas niewyobrażalnie dużo.
Pół roku później wszystko się rozsypało. Jagoda nie chciała być żoną. Wciąż miała pretensje do Piotra o drobiazgi, drażnił ją, złościł. Rozwiedli się cicho, bez wielkich słów.
Siadłam wtedy sama ze swoją herbatą, patrząc przez okno na Wawel. Przypomniałam sobie swój własny ślub dwadzieścia lat temu. Miałam na sobie skromną bluzkę i spódnicę, Maciek, mój narzeczony, czekał na mnie z bukietem przed urzędem stanu cywilnego w Nowej Hucie. Byliśmy szczęśliwi. Doczekaliśmy się dziecka, przeszliśmy przez burze, przetrwaliśmy wszystko razem. Wielkie wesele nie jest gwarancją trwałego szczęścia.
Nie jestem przeciwniczką ślubów. Ale przecież w życiu najważniejszy jest umiar i autentyczne uczucie. Mam tylko nadzieję, że następnym razem Jagoda będzie bardziej rozsądna, zanim podejmie decyzję o kolejnych zaręczynach.
