Wszystko zaczęło się pewnej mglisto-szarej nocy, kiedy z mężem, Kazimierzem, siedzieliśmy przy kuchennym stole popijając kompot z wiśni, a nasza córka Jagoda nagle ogłosiła, że wychodzi za mąż. Świat zakręcił się wokół mojego kubka przecież Jagoda dopiero co ukończyła liceum, miała ledwie 18 lat! Przekonywanie jej było jak łapanie motyla na wietrze nie dało się.
Babcia Jadwiga, z rozwianym szalem i cebularzem w dłoni, przeszyła wnuczkę wzrokiem:
Jagódko, czy to przez dziecko? zapytała, a echo jej głosu odbiło się od ścian.
Nie, babciu, skąd! Jagoda uśmiechnęła się jak dziewczynka ze snów.
Narzeczony, Marek, był tylko dwa lata starszy. Spotkaliśmy się z jego rodzicami na kolacji, przy śledziach i ogórkach, i postanowiliśmy zorganizować wesele w naszym domu. Jagoda przewróciła oczami:
Mamo, to takie przaśne! Chciałabym coś nowoczesnego, gdzie wszystko błyszczy, gdzie świat wiruje jak karuzela w Łazienkach.
Awantury sunęły przez dom jak burzowe chmury. Ostatecznie wybraliśmy restaurację w centrum Warszawy. Jagoda, rozmarzona, wskazała najdroższą salę z kryształowymi żyrandolami. Rodzice Marka cmokali z niezadowolenia, a ja liczyłam złotówki pod stołem.
To jedyny moment w moim życiu! Jagoda zalała się łzami, a każda łza pachniała słońcem i solą.
Wzięliśmy kredyt w banku zarówno my, jak i rodzice Marka. Przywoziliśmy do domu katalogi z sukniami, Jagoda wybrała tę, która świeciła jak zorza polarna, a pierścionek z brylantem migotał jak lśniący robaczek w letnią noc.
Chcieliśmy jechać do urzędu stanu cywilnego naszym starym polonezem, na którego tylnej szybie siedział ceramiczny kogucik na szczęście, ale Jagoda stanowczo zaprotestowała:
Wynajmijcie błyszczącego jeepa, proszę!
Ojciec próbował tłumaczyć Jagodo, to przecież za drogie, może trabantem? Ale w jej oczach płonęło nieustępliwe pragnienie nowoczesności.
Spełniliśmy i to życzenie. W dniu ślubu byliśmy jak cienie własnych marzeń, zmęczeni bardziej niż po szesnastu godzinach koszenia trawy na działce. Weselny gwar pożarł nasze oszczędności; kieliszki stuknęły się w setkach toastów, a pieniądze topniały niczym śnieg w marcu.
Pół roku minęło, a Jagoda i Marek złożyli papiery rozwodowe. Okazało się, że Jagoda nie znosiła życia jako mężatka. Miała do Marka pretensje przebijające stos walizek na Dworcu Centralnym.
Przez mgłę wspomnień przypomniałam sobie własny ślub, gdy w białym topie i lnianej spódnicy, z naręczem polnych maków, szłam do urzędu na Mokotowie. Kazimierz czekał tam na mnie z miną poety, a życie płynęło powoli, jak Wisła w listopadzie. Przez te dwadzieścia lat mieliśmy tylko jedno dziecko, ale nigdy nie zabrakło nam siebie. Tamten skromny ślub nie miał wpływu na szczęście, które przyszło później.
Nie jestem wrogiem wesel ani ślubów. Do wszystkiego trzeba mieć jednak dystans, jak do pierogów z kapustą, żeby nie przesadzić z pieprzem. Mam nadzieję, że gdyby kiedyś znowu Jagoda zapragnęła wyjść za mąż, to pomyśli dwa razy i poprosi o radę duch łagodnej babci Jadwigi, co przechadza się po naszych snach w koralach z bursztynów.
