Czy on myśli, że przychodzę ich dręczyć? Przecież tylko chcę pomóc i odciążyć córkę.
Nasza córka znalazła chłopaka. Nie od razu go z mężem polubiliśmy. Był zbyt rozpieszczony, pozwalał sobie na wiele. Kiedy do nas przyszedł, od razu zaczął zachowywać się jak u siebie w domu. Potem dowiedzieliśmy się, że to późne dziecko. Bardzo go oczekiwano, dlatego rodzice tak go rozpieszczali.
Córka ogłosiła w końcu, że wychodzi za mąż. Cóż mogłam zrobić? Musiałam zaakceptować jej wybór.
Po ślubie młodzi zamieszkali na jakiś czas u rodziców zięcia, a następnie przenieśli się do swojego niedawno kupionego i wyremontowanego mieszkania, które znajdowało się naprzeciwko naszego.
Byliśmy bardzo szczęśliwi, że nasza córka będzie mieszkać w pobliżu. Często z mężem odwiedzaliśmy ich po pracy.
Moja córka uwielbiała piec ciasta, więc zapraszała mnie często na herbatę.
Biegaliśmy do nich kilka razy w tygodniu. Zięciowi wyraźnie się to nie podobało. Rozglądał się na boki i wzdychał.
Niebawem córka ogłosiła dobrą wiadomość – wkrótce urodzi im się dziecko.
Byłam już wtedy na emeryturze. Cieszyłam się, że będę miała dużo czasu, żeby spędzać czas ze swoim wnukiem.
Poród był trudny, ale po wypisaniu ze szpitala zarówno córka, jak i wnuk szybko nabrali sił. Prawie codziennie byłam u córki. Trzeba było zająć się dzieckiem, żeby dać córce czas na odpoczynek i sen.
Moja obecność jednak wyraźnie irytowała zięcia. Zaczął już bez wstydu pytać córkę, po co przyszłam. Przykro mi było, ale co miałam zrobić? Nie chciałam wywołać kłótni. Raz mi wprost powiedział, że za często ich odwiedzam, że mam swój dom i powinnam w nim spędzać więcej czasu.
Wszystko zostało powiedziane za plecami mojej córki. Nic jej nie odpowiedziałam. Wieczorem zięć sam zadzwonił i poprosił, abym zaopiekowała się dzieckiem. Razem z córką chcieli wybrać się na zakupy.
Takie to dziwne, kiedy jest to dla niego wygodne, natychmiast do mnie dzwoni. Kiedy ja chcę spędzić czas z wnukiem i pomóc córce, złości się. Nawet bywa niegrzeczny. Cóż, muszę chyba zaakceptować jego gburowaty charakter.
