Stało się to pod koniec lata i przez kilka dni nie mogłam się otrząsnąć z szoku.
Po prostu nie mam słów na to, jacy są ludzie. Wygląda na to, że krewni mojego męża stracili sumienie. Od dawna widziałam, że siostra męża i jej dzieci lubią oszukiwać i we wszystkim widzą tylko zysk, ale nie sądziłam, że to zaszło aż tak daleko.
Moja teściowa ma 78 lat, jest już kobietą w sile wieku i choć nadal czuje się całkiem dobrze jak na swój wiek, to widać, że nie może obejść się bez naszego wsparcia. Mieszka teraz sama w wiosce, ponieważ jej teść zmarł pięć lat temu.
Mają dwoje dzieci: mojego męża i jego młodszą siostrę Katarzynę. Ale przez całe życie pomagali tylko córce, ponieważ uważali to za swój obowiązek. Rodzice pomogli jej kupić mieszkanie, zawsze pomagali finansowo i darowali mnóstwo jedzenia ze wsi.
Byliśmy niezależni i wszystko osiągaliśmy sami. Natomiast mój mąż w każdą sobotę jeździł do swoich rodziców, aby pomóc im w pracach domowych, a w końcu zaczął zabierać mnie ze sobą.
Pracowaliśmy cały dzień, za co dostawaliśmy 2-3 kilogramy ziemniaków, marchewki, cebuli i ziół. Łatwiej byłoby mi kupić to wszystko na targu, ale ze względu na męża za każdym razem grzecznie szłam na wieś.
Trwało to przez wiele lat i prawie się z tym pogodziłam, ale tym razem to już nie było to. Na początku tygodnia teściowa uprzedziła nas, że planuje zebrać wszystkie ziemniaki z pola w sobotę, póki pogoda jest jeszcze dobra.
Niestety od razu uprzedziłam ją, że nie będę mogła przyjechać, ponieważ moja córka urodziła dziecko i muszę jej pomóc przy porodzie. Mój mąż powiedział, że pojedzie, ale to nie wystarczyło. Zaczęli więc dzwonić do mojej szwagierki i jej dorosłych dzieci.
Katarzyna obiecała, że przyjedzie, ale ani ona, ani jej dzieci nie pojawiły się w sobotę. Mój mąż i jego matka robili co mogli, ale nie byli w stanie wykonać całej pracy. W niedzielę rano zadzwonił do nas sąsiad i powiedział, że moja teściowa jest chora i karetka zabrała ją do szpitala.
Nie wytrzymałam i zadzwoniłam do szwagierki, żeby zapytać ją, czy nie jest jej wstyd i dlaczego nie przyszła pomóc matce? Może by do tego nie doszło, ale Katarzyna powiedziała mi, że ma ważne rzeczy do zrobienia i rozłączyła się, nawet nie pytając, w którym szpitalu jest jej matka.
Ani ona, ani jej dzieci nigdy nie odwiedzili mojej teściowej, co jeszcze bardziej mnie zszokowało. Krewni mojego męża są tacy sami – kiedy otrzymują pieniądze od babci, to jest w porządku, ale kiedy poprosiliśmy o pomoc w wykopaniu ziemniaków, odwrócili kota ogonem – uznali, że nie są nam nic winni.
Po prostu nie rozumiem – jak tak w ogóle można?
