Ja i mój mąż już dawno pogodziliśmy się z myślą, że nie będziemy mieli dzieci. Minęło dziesięć lat od naszego ślubu, gdy nagle okazało się, że jestem w ciąży.
Moja teściowa nigdy nie miała oporów, żeby mnie wyśmiewać przed moją rodziną. Powtarzała: Pewnie nie doczekam się wnuka od syna, bo synowa jest bezpłodna. Chociaż miała wnuczkę córkę swojego starszego syna. Bolało mnie, gdy to słyszałem, ale byłem zmuszony znosić jej słowa już tyle razy.
Kocham moją żonę i ona kocha mnie jesteśmy dla siebie oparciem. Przeszliśmy wspólnie niejedną wizytę u lekarzy, wiele wieczorów martwienia się i jej łzy w poduszkę. Wszystko to zostało nagrodzone moja żona zaszła w ciążę!
Wnuczka mojej teściowej urodziła w zeszłym roku dziewczynkę, a moja żona cztery miesiące temu powiła synka. Choć lekarze zapewniali, że nie mamy żadnych problemów zdrowotnych, wciąż nie możemy uwierzyć, że Bóg zesłał nam dziecko. Zachowanie teściowej po narodzinach prawnuczki i naszego synka jest dla mnie całkiem niepojęte.
Na tego, na którego tak długo czekała (mojego syna i moją żonę), nie zwraca w ogóle uwagi, a prawnuczką wręcz się zachwyca.
Kiedy wszyscy spotykamy się razem, rozmowy toczą się tylko wokół prawnuczki: jak urosła, co powiedziała nowego, ile ma już ząbków O moim synku jakby wszyscy zapomnieli, jakby nie spełnił jej oczekiwań nie potrzebuje go od pierwszego dnia.
Nie mogę zrozumieć podejścia mojej teściowej. Przez dziesięć lat wypominała mi, że nie pasuję do ich rodziny (według niej wszystkie kobiety w ich domu rodzą dzieci), a gdy już się udało, nawet nie wzięła mojego synka na ręce! Za to prawnuczkę obsypuje drogimi ubraniami, zabawkami i złotą biżuterią
To doświadczenie nauczyło mnie, że rodzinne relacje bywają bardzo niesprawiedliwe, a uznanie i miłość nie zawsze rozkładają się według zasług. Dziś już wiem, że największe szczęście daje mi moja własna rodzina, a nie oczekiwania innych.
