Piotr ogłosił reżim oszczędnościowy, kiedy akurat parzyłam miętę na balkonie. Stanął w drzwiach kuchni, rozłożył ręce, jakby wieszał transparent, i oznajmił, że czasy są niepewne. Trzeba zacisnąć pasa. Wszyscy zaciskają, tylko my żyjemy jak pączki w maśle.
— Dentysta poczeka — powiedział. — Kurs florystyczny odwołany. A nowe buty to fanaberia.
Moje własne oszczędności. Odkładane z premii w hurtowni kwiatów we Wrocławiu, z nadgodzin, z napiwków za wieczorne dostawy. Miałam zapłacić za implanty i wreszcie zrobić kurs, który pozwoliłby mi otworzyć własną kwiaciarnię. Piotr nazwał to fanaberią.
Zgodziłam się. Wyjęłam z piekarnika żurek w chlebie, postawiłam na stole półmisek z białą kiełbasą i chrzanem. Piotr jadł, mlaskał, wytarł kromką resztkę z talerza. A ja liczyłam w myślach: skoro oszczędzamy razem, to czemu on nagle zaczął wychodzić z telefonem do piwnicy?
Zaczęłam prowadzić zeszyt. Po tygodniu wiedziałam już, że moje pieniądze na koncie leżą nietknięte, a Piotr wyciąga z domowego budżetu każdą złotówkę, jakby szykował się na koniec świata. Tyle że koniec świata to on planował dla kogoś innego.
W czwartek zostawił telefon na parapecie w salonie. Ekran się zaświecił — wiadomość od jego matki, Haliny, na grupie rodzinnej „Swoi ludzie”. Dotknęłam powiadomienia. Nie żałuję.
„Magda i tak na razie nie rodzi, zęby poczekają. Ważne, żebyś przelał Anecie te trzysta osiemdziesiąt tysięcy do piątku, bo przepadnie zadatek na lokal! Ona już podpisała umowę wstępną.”
Czytałam to dwa razy. Moje trzysta osiemdziesiąt tysięcy. Moje. Odkładane przez osiem lat. W ich głowach już dawno były pieniędzmi Anety, młodszej siostry Piotra, która postanowiła otworzyć studio paznokci na Krzykach.
Popełnili jeden błąd. Uznali, że skoro mówię cicho, to nie mam kręgosłupa.
W niedzielę Halina i Aneta wpadły na obiad. Halina wniosła do mieszkania słoik ogórków kiszonych z bazaru — klasyczny wkład kogoś, kto przyszedł zjeść twoją karkówkę. Nakryłam stół porządnie: rosół z makaronem, pieczeń z suszonymi śliwkami, sałatka jarzynowa. Jadły w ciszy, tylko łyżki stukały o talerze.
Kiedy talerze były już prawie puste, Aneta wytarła usta serwetką i zrobiła minę, którą widziałam wcześniej na weselach — taką, co ma wyciskać łzy.
— Piotruś — powiedziała. — Nie wiem, jak ci dziękować. Bez twojego wsparcia moje studio „Aneta Beauty” zostałoby tylko marzeniem. Umowa podpisana, w poniedziałek wpłacam pieniądze.
Piotr wypiął pierś. Wyglądał jak kogut na wystawie drobiu, który właśnie zniósł cudze jajko i domaga się za to medalu.
— Jakie konkretnie wsparcie, Aneta? — zapytałam.
Rosół w jego łyżce ani drgnął. Spojrzał na mnie znać talerza, a ja sięgnęłam po telefon, otworzyłam bank i położyłam go na stole, między półmiskiem z pieczenią a salaterką jarzynowej.
— Widzisz ten przelew? — zapytałam. — Zaplanowany na jutro, z mojego konta oszczędnościowego. Trzysta osiemdziesiąt tysięcy. Dla ciebie.
Halina przestała żuć. Aneta zastygła z serwetką przy ustach.
— Magda… — zaczął Piotr.
— Zaczekaj — przerwałam. — Dokończmy obiad. Pieczeń stygnie.
I dokończyliśmy. W ciszy, która dzwoniła w uszach. Po obiedzie Aneta chciała coś powiedzieć, ale Halina złapała ją za łokieć. Wyszły bez pożegnania. Piotr został przy stole, patrzył na telefon, jakby liczył, że przelew zniknie, jeśli będzie mrugał wystarczająco długo.
Tamtej nocy nie spałam. Leżałam obok Piotra i słuchałam, jak wierci się pod kołdrą. O trzeciej nad ranem wstałam, poszłam do łazienki i usiadłam na brzegu wanny. Woda kapała z kranu — jedno uderzenie co dziesięć sekund. Policzyłam do stu.
Rano zrobiłam mu śniadanie. Jajecznica na maśle, pomidor z cebulą, kawa. Zjadł wszystko, patrząc w okno.
— Aneta dzwoniła — powiedział w końcu. — Pyta, czy przelew wyjdzie przed południem.
— Wyjdzie — odpowiedziałam.
Piotr odetchnął. Widziałam, jak ramiona zjechały mu w dół.
— Tylko nie na konto Anety — dodałam, dopijając kawę.
Zastygł z widelcem w połowie drogi do ust.
— Co?
— Przelew wyjdzie z mojego konta. Na konto Anety. Tyle że kwota będzie nieco inna.
Wstałam, podeszłam do szafki w przedpokoju i wyjęłam teczkę, którą przygotowałam w nocy. Rozłożyłam na stole: umowa przedwstępna wynajmu lokalu na Krzykach, pismo z banku o odsetkach, wydruk z przelewem.
— Trzysta osiemdziesiąt tysięcy, które chciałeś ukraść, przeleję Anete dokładnie o dziewiątej — powiedziałam. — Ale nie jako darowiznę. Jako główną część ceny. Bo lokal, który Aneta podpisała, właśnie kupiłam.
Piotr otworzył usta. Zamknął. Otworzył znowu.
— Jak to… kupiłaś?
— Zadzwoniłam do właściciela w piątek rano — wyjaśniłam. — Umowa przedwstępna Anety zobowiązywała ją do wpłaty zadatku, a nie dawała prawa własności. Zaproponowałam kupno całego lokalu. Właściciel wolał gotówkę na konto w dwa dni niż czekanie na raty od twojej siostry. Umowa notarialna jest na mnie. Z Wincentym.
Piotr wlepił wzrok w papiery, jakby próbował je zapalić siłą woli.
— To znaczy, że Aneta… — wykrztusił.
— Aneta nie ma gdzie otworzyć studia — powiedziałam. — A w lokalu, który kupiłam, otworzę kwiaciarnię. „Magda i Tulipany”. Szyld już zamówiony.
Kawa mu wystygła. Nawet jej nie tknął.
Kiedy Aneta tego samego dnia przyjechała roztrzęsiona, stałam w drzwiach. W ręku trzymałam telefon.
— To wszystko przez ciebie! — wrzasnęła, zanim zdążyła wejść. — Piotr mi obiecał! To moje pieniądze!
— Nie — powiedziałam. — To moje pieniądze.
— Jesteś zwykłą…
— Uważaj — przerwałam. — Za chwilę powiesz coś, czego nie będę pamiętać, a kamera z domofonu — owszem.
Wskazałam na mały obiektyw przy furtce. Aneta otworzyła usta, obróciła się na pięcie i odjechała. Jej auto pisnęło oponami na ulicy, przy śmietniku czmychnął kot sąsiadki, a ja po raz pierwszy od tygodnia poczułam, że mogę oddychać pełną piersią.
Piotr pakował się do wieczora. Torba, potem laptop, potem pasek, który zostawił na oparciu krzesła. Wyszedł po ósmej, trzaskając drzwiami tak, że zadzwoniły klucze na haczyku.
Zostałam sama w mieszkaniu. Na stole leżała zimna kawa. Na kredensie stał słoik ogórków od Haliny. Wzięłam go, otworzyłam, wyjęłam jednego. Chrupnęłam.
W poniedziałek o dziewiątej rano siedziałam na podłodze w salonie. Przede mną stał laptop, obok parowało kakao z cynamonem. Wpisałam kwotę: trzysta osiemdziesiąt tysięcy. Odbiorca: „Aneta Kowalczyk”. Tytułem: „zwrot nienależnego marzenia”.
Wcisnęłam „wyślij”.
Potem wstałam, włożyłam buty, które kupiłam w sobotę — te, które Piotr nazwał fanaberią — i pojechałam taksówką na Krzyki. Otworzyłam drzwi do pustego lokalu. Pachniało farbą i tynkiem. Na podłodze leżała rolka sznurka po poprzednim najemcy. Podniosłam ją i związałam w supeł.
Właśnie tak się kończy cudza gospodarka: ty zbierasz, oni wydają, a potem przychodzi niedziela i rosół już nie smakuje tak samo.
Szyld zawiesili w środę. „Magda i Tulipany”. Piotr przysłał mi zdjęcie z ulicy — musiał je zrobić zza szyby samochodu. Nie odpisałam.
W czwartek Aneta napisała: „Oddać te pieniądze. To moje.”
Odpisałam: „Lokal też mój. Przychodź na otwarcie, będą tulipany.”
Nie przyszła.
