Po ukończeniu studiów, Weronika dostała pracę w warszawskiej firmie, gdzie zespół był naprawdę zgrany, pełen serdecznych ludzi. Jej przyjście jeszcze bardziej poprawiło atmosferę w biurze. Weronika była wyjątkowo sympatyczną dziewczyną miała w sobie ciepło, które sprawiało, że każdy czuł się swobodnie. Rozmowa z nią budziła zaufanie, można było wyznać jej wszystko. Wynajęła kawalerkę blisko biura w nowoczesnym bloku.
Wśród kolegów był Michał od razu zapałał do niej sympatią. Kiedy dowiedział się, że Weronika mieszka sama, widocznie się ucieszył. Sam miał już prawie trzydzieści lat i jak sam mawiał niczego jeszcze w życiu się nie dorobiłem. Lubił przedstawiać się w roli ofiary losu, opowiadać, jak musi codziennie dojeżdżać spod Radomia do pracy w stolicy. Zawsze żalił się, jak trudno jest żyć bez oparcia i stabilizacji. Zresztą, częściej niż do własnego domu, trafiał po pracy do mieszkania którejś z koleżanek. Jednak Weronika była wyjątkowa wydawało się, że nie ma żadnej wady, ani w wyglądzie, ani w charakterze. Wszystko w niej było idealne, nic więc dziwnego, że Michał przykleił się do niej na trzy lata.
Weronika często jeździła służbowo po Polsce, zarabiała na tych wyjazdach całkiem niezłe pieniądze. A Michał wciąż był biednym studentem ze słabym zdrowiem, ciągle odwiedzali różnych lekarzy, a o dziecku nie było nawet mowy.
Ślub nie pojawiał się nawet w rozmowach. Czasami nasz szef wspominał swojego bratanka, który tuż przed planowanym weselem dowiedział się, że jego narzeczona ma raka w trzecim stadium. Wziął z nią ślub i do końca opiekował się umierającą żoną Minęły trzy lata. Pewnego dnia Weronika pomyślała: Przecież Michał mieszka u mnie, na wszystko wykładam swoje pieniądze, a on nawet nie wspomniał ani razu o ślubie. W końcu postanowiła z nim o tym porozmawiać. Michał, pod wpływem jej nacisku, kupił jej pierścionek i ogłosił zaręczyny.
Po kolejnym wyjeździe służbowym, wracając do domu, Weronika usłyszała od Michała: Nie jestem gotowy na małżeństwo. Jestem zbyt odpowiedzialny, żeby przejąć los drugiej osoby Zostaw sobie pierścionek na pamiątkę naszej pięknej miłości. Weronika była w szoku zupełnie nie spodziewała się takiego prezentu od kogoś bliskiego. Szef wysłał ją wkrótce w kolejną delegację do Gdańska. Dał jej nawet bilet do teatru i zażartował, że jeśli nie pójdzie, to ją wyrzuci z pracy. W teatrze los posadził ją obok swojego wdowca bratanka szefa. Całą delegację spędzili razem, zbliżyli się do siebie.
Z tej relacji narodziło się dziecko Weronika i jej nowy ukochany byli przeszczęśliwi. Szybko zorganizowali wesele, aby Weronika poczuła się jak księżniczka. Dziś, po dziesięciu latach, mają dwóch synów i poważnie myślą o trzecim dziecku. Nieważne, czy będzie to chłopiec czy dziewczynka najważniejsze, żeby było zdrowe! Ich rodzina jest silna i szczęśliwa.
Co do Michała On nadal nie wie, czego tak naprawdę oczekuje od życia. Wciąż powtarza, że rodzina to luksus, na który go nie stać, i nigdy jeszcze nie przejął odpowiedzialności za innego człowieka. Gdy tylko spłacił kredyt za samochód, zaciągnął nowy tym razem na nowego laptopa. To była jego wielka inwestycja, a jak ten dług spłaci tego, jak zawsze, nie wiadomo.
Zrozumiałem jedną rzecz: szczęście w życiu to nie ciągłe szukanie wygód i ucieczka od odpowiedzialności, lecz budowanie prawdziwej bliskości i wzajemnej troski. Dziś wiem, że warto być odważnym i otwartym na drugiego człowieka.
