Jeśli jedziesz minibusem, jesteś biedaczką, powiedział mi właściciel sklepu. Rzucił banknoty na stół, poleciały na podłogę. Upokorzył mnie przy wszystkich. I to za co.
Siostra zadzwoniła do mnie i przez łzy zaczęła mi opowiadać, co się z nią stało. Było jej tak przykro, że ledwo udało mi się ją uspokoić, przez telefon ciężko to zrobić. I tu zaczęła swoją historię:
– Długo chciałam kupić płaszcz, ciągle chodziłam na zakupy, chciałam znaleźć ten najlepszy. Mijałam mnóstwo sklepów, ale wszystko dookoła jest takie monotonne, nudne. Znalazłam taki z futrzanym kapturem i dobrze leży w talii, długość jest odpowiednia, kolor jest bardzo przyjemny, taki mleczny. Kupiłam, ale kosztował więcej niż dwie średnie pensje. Gdy wróciłam do domu i zaczęłam go przymierzać przed lustrem, zdałam sobie sprawę, że w minibusach szybko się wybrudzi, jest to bardzo niepraktyczne. Bez zastanowienia kupiłam, myślałam tylko o pięknie, a o praktyczności zapomniałam.
Następnego dnia zdecydowałam się więc ponownie wybrać na zakupy w poszukiwaniu tego, co najlepsze. I znalazłam zupełnie nowy butik. Tam sama sprzedawczyni jest właścicielką. Rozmawiałam z nią, siedziałyśmy razem, piłyśmy kawę. Bardzo miła pani, która pomogła mi znaleźć płaszcz. Od razu zdałam sobie sprawę, że znalazłam idealny.
Kupiłam bez wahania, był dużo tańszy od poprzedniego.
– Cóż, teraz mogę ci pogratulować! Co zrobiłaś z poprzednim płaszczem?
– I tu zaczyna się cała historia… Przyszłam do tego sklepu, wytłumaczyłam sprzedawczyni, że beżowy płaszcz szybko się brudzi, więc na mnie nie pasuje. Wtedy wściekły właściciel butiku wybiegł i zaatakował mnie.
– Skoro więc nie masz samochodu i podróżujesz minibusem, to po co w ogóle trafiłaś do naszego sklepu?
– Nigdy już nie zobaczysz takich rzeczy. Trzeba pomyśleć, zanim coś zrobisz – krzyknął właściciel sklepu.
Następnie otworzył kasę i rzucił pieniądze tak, że część banknotów poleciała na podłogę.
Sprzedawczynie zaczęły je zbierać.
Wtedy z zaplecza wyszła kobieta, prawdopodobnie żona właściciela sklepu.
– Czemu się tak denerwujesz… nie warto. Może ona nie ma dość pieniędzy na minibus, albo na jedzenie. Oddaj to spokojnie i zapomnij – stwierdziła.
W jakim byłam stanie? Trudno to opisać, byłam po prostu oszołomiona. Nie mogłam powiedzieć ani słowa. A trzeba było wyjąć telefon i nagrać wszystko na wideo. Wtedy zwróciłabym się do policji… może nauczyliby właściciela dobrych manier.
