Wyobraź sobie taką scenę: ogromna niedźwiedzica puka do drzwi leśniczego. Stary pan otwiera, nie mając pojęcia, dlaczego dzikie zwierzę pojawiło się pod jego domem i co zaraz się wydarzy.
Od lat żył samotnie na skraju lasu. Kiedyś było tu gwarno przyjeżdżali przyjaciele, czasem rodzina, na podjeździe stały samochody, a z domu dolatywały rozmowy i śmiech. Z czasem wszystko ucichło. Jego żona odeszła, syn wyjechał do Warszawy i prawie przestał się odzywać. Dom nad jeziorem zrobił się cichy i pusty.
Stary pan, pan Władysław, przywykł do samotności. Rankiem wychodził na ganek, patrzył w stronę lasu, słuchał, jak wiatr szumi wśród sosen, i dorzucał drew do pieca. Czasem z daleka przechodziły łosie lub przebiegały lisy, ale żadne zwierzę nigdy nie podchodziło bliżej.
Tego poranka obudził się jeszcze przed świtem. Na początku myślał, że to wiatr uderzył gałęzią o drzwi. Potem usłyszał głuche stukanie zupełnie, jakby ktoś mocno naparł na ganek.
Władysław narzucił ciepły sweter, powoli odsunął zasuwę i lekko uchylił drzwi. I zamarł.
Na progu stała olbrzymia niedźwiedzica. Para buchała jej z pyska, na futrze lśnił śnieg. Ale najdziwniejsze było to, że trzymała w zębach małego niedźwiadka.
Zwierzę nie warczało, nie szczerzyło kłów. Patrzyła tylko prosto na niego, a w jej oczach nie było wściekłości, tylko troska.
Serce mu łomotało. Każdy na jego miejscu zamknąłby drzwi. Rozsądek podpowiadał, by schować się w domu.
A jednak coś w jej spojrzeniu sprawiło, że nie mógł się cofnąć. Zrobił powoli krok do przodu. Niedźwiedzica ostrożnie położyła niedźwiadka na śniegu.
I wtedy stało się coś, przez co Władysław domyślił się, po co przyszła.
Małe ciałko prawie się nie ruszało. Kiedy się nad nim pochylił, zobaczył na łapce cienką drucianą pętlę kłusowniczą wnyk, która głęboko wbiła się w skórę. Niedźwiadek leżał ledwo przytomny, oddychając ciężko.
Pan Władysław delikatnie rozluźnił pętlę i uwolnił łapkę. Ostrożnie zabrał niedźwiadka do środka. Położył go blisko pieca, przykrył starym wełnianym kocem i zaczął delikatnie pocierać, żeby trochę go rozgrzać.
A niedźwiedzica cały czas siedziała na ganku i nie ruszała się nigdzie.
Po chwili niedźwiadek lekko się poruszył i otworzył oczy. Władysław wziął go na ręce i wyniósł z powrotem na zewnątrz.
Matka podeszła bliżej, delikatnie chwyciła małego pyskiem, a potem, jakby podziękowała, dotknęła dłoni Władysława pyskiem.
Po chwili odwróciła się i powoli ruszyła w stronę lasu.
Następnego dnia poszedł w gęstwiny i znalazł jeszcze kilka takich wnyków. Wszystkie usunął.
Od tego dnia znów codziennie wychodził na leśne ścieżki, tak jak przed wielu laty, gdy życie miało jeszcze tyle barw.
