Małgorzata przyszła na rozmowę kwalifikacyjną i zamarła, widząc, kto siedzi w gabinecie dyrektora
Przez dwadzieścia lat Małgorzata Kowalczyk zajmowała się obiegiem dokumentów, odpowiadała na telefony, uśmiechała się do petentów, którzy nie zawsze na to zasługiwali, i parzyła kawę przełożonym w takim stylu, że kiedyś niemal ją awansowali na kierowniczkę bufetu. Mimo to, została zwolniona w ramach redukcji. Ot, życie.
Teraz rozmowa o pracę. Pierwsza od dwóch dekad.
Małgorzata stała przed lustrem w przedpokoju i prowadziła poważny monolog z samą sobą. Kostium w porządku. Fryzura przyzwoita. Twarz no cóż, 46 lat się nie ukryje, ale trzyma się jako-tako. Najważniejsze, by nie panikować. To tylko praca. Nowe biuro, nowe biurko, nowe telefony do odbierania.
Jej przyjaciółka Irena odprowadziła ją aż pod windę, wchodząc z nią do środka.
Trzymaj się, Małgośka. Jesteś profesjonalistką. Dwadzieścia lat doświadczenia to nie byle co.
Dwadzieścia lat powtórzyła Małgorzata. A i tak mnie wyrzucili.
Ale masz doświadczenie, to najważniejsze.
Irena westchnęła Małgorzata idź już do pracy.
Nowy biurowiec organizacji mieścił się w spokojnej uliczce w centrum Warszawy. Czteropiętrowy budynek z kolumnami, szklane drzwi, ochroniarz w marynarce. Małgorzata wyprostowała ramiona. Wdech. Wydech. Weszła do środka.
Sekretarka na recepcji wskazała jej windę na trzecie piętro.
Dyrektor czeka, gabinet numer 302.
Trzecie piętro, korytarz, drzwi z szyldem.
Małgorzata zapukała i weszła… i znieruchomiała.
Za biurkiem siedział Piotr.
Jej były mąż. Ten sam, któremu kiedyś wyjmowała drzazgę z palca, nosiła pierogi na sesje na uczelni, wybaczyła rzeczy, których nie powinna. Przez niego przez trzy lata po rozwodzie nie mogła normalnie spać.
On patrzył na nią. Ona na niego.
Pauza trwała tyle, że zwykle wtedy się wychodzi. Lub zostaje. Trzeciej drogi nie ma.
To się nazywa ironia losu z poczuciem humoru, pomyślała Małgorzata z osobliwym spokojem.
Piotr wyglądał dobrze. O to było najbardziej przykro.
Naprawdę. Przez te osiem lat Małgorzata wyobrażała sobie spotkanie z byłym. W tych wizjach był jak ogórek po kwaszeniu zwiędły albo przynajmniej przytyty. Coś przecież powinno się stać przez osiem lat z człowiekiem, który tak często ranił.
A tu nie.
Piotr siedział w nowoczesnym gabinecie, w dobrym garniturze, z fryzurą, z miną człowieka, który już dawno się dogadał sam ze sobą. Skronie miał lekko posiwiałe. Na biurku laptop, terminarz, mały kaktus. Kaktus, wyśmienite symbol sam w sobie.
Małgorzata odezwał się. Nie pani Małgorzato, nie dzień dobry, tylko Małgorzata, jakby wczoraj ostatni raz się widzieli po kolacji.
Witaj, Piotrze odpowiedziała spokojnie.
Piotr wskazał krzesło. Małgorzata usiadła, kładąc torebkę na kolanach musiała coś trzymać w ręku, choćby torebkę.
Mam twoje CV powiedział, wskazując papiery na biurku. Przejrzałem już.
Rozumiem.
Dwadzieścia lat na stanowisku sekretarki. Imponujące.
Tak.
Mówił rzeczowo, patrząc trochę obok jej twarzy, jakby na ucho lub za jej plecy. Tak patrzą ci, którzy wszystko wiedzą, ale nie chcą się do tego przyznać.
Aha, gramy profesjonalistów, pomyślała Małgorzata z goryczą. No to zagramy.
Proszę opowiedzieć o twojej ostatniej pracy? zapytał Piotr.
I się zaczęło.
Małgorzata mówiła rzeczowo, spokojnie: zakres obowiązków, zadania, ilość dokumentów, programy, liczba podwładnych. A w środku inny dialog ten sam człowiek, który powiedział nie rozumiesz mnie i odszedł do Ewy z księgowości…
Jakich programów używałaś?
Wymieniała je, myśląc, że przez niego przez trzy miesiące nie mogła nic przełknąć, a potem jeszcze pół roku spać.
Czy uczestniczyłaś w negocjacjach z partnerami?
Tak, asystowałam podczas spotkań zarządu i koordynowałam przygotowanie dokumentów.
To ten sam facet. Siedzi tu. W dobrym garniturze.
Piotr kiwał głową, coś zapisywał w kalendarzu lub udawał, że pisze. Małgorzata kątem oka obserwowała długopis i myślała, że życie ma skrzywione poczucie humoru.
Za oknem cicha uliczka, liście na chodniku, typowy październik. A wewnątrz osiem lat: rozwód, sprawa o mieszkanie, kłótnie o działkę, noce ciszy do Ireny przez telefon, bo nie dało się mówić.
A on tu siedzi. Z kaktusem.
Dlaczego odeszłaś z poprzedniej firmy? zapytał Piotr, zawodowym tonem.
Redukcja. Zlikwidowali cały departament.
Rozumiem. Pauza. Dobrze się dogadywałaś z zarządem?
Tak, miałam stały kontakt z prezesem i członkami rady nadzorczej.
Potrafisz dochować tajemnicy?
Potrafię.
Piotr patrzył na nią dłuższą chwilę. Małgorzata wytrzymała spojrzenie bez uśmiechu, bez wrogości. Po prostu patrzyła prostym wzrokiem.
Dobrze powiedział Piotr, odkładając długopis. Chciałbym, żebyśmy dokończyli rozmowę w bardziej swobodnej atmosferze. Może kawa?
Małgorzata poczuła, jak coś w niej drgnęło. Nie strach, raczej przeczucie, że właściwa rozmowa dopiero przed nimi. Trzeba być gotową.
Z chęcią odpowiedziała spokojnie.
Piotr wstał i podszedł do ekspresu do kawy przy oknie. Stał tyłem. Małgorzata patrzyła, czekając, co powie coś istotnego, niewygodnego, coś, dla czego zaproponował tę kawę.
Ekspres syknął parą.
Dobrze wyglądasz powiedział Piotr, nie odwracając się i nagle przechodząc na ty.
Małgorzata milczała.
Postawił przed nią filiżankę, wrócił na swoje miejsce.
Naprawdę.
Spojrzała na kawę, potem na niego.
Dzięki odparła chłodno.
Piotr milczał przez chwilę.
Małgorzata, chcę coś powiedzieć. Nie jako dyrektor, ale jako człowiek, który cię zna.
O, to już coś nowego pomyślała Małgorzata. Ryzykowne, jak kiedy pilot z kabiny wychodzi i wiesz, że zaraz padnie ważne, ale nieobowiązkowe zdanie.
Cieszę się, że przyszłaś akurat tutaj powiedział Piotr.
Przypadek rzuciła Małgorzata.
Być może. Ale cieszę się. Potrzebuję kogoś takiego jak ty. To widać od razu.
Rozumiem.
Ale chciałbym… Piotr ważył słowa jak ktoś, kto idzie po cienkim lodzie. …chciałbym, żebyśmy od początku mieli jasność. Żeby nie wracać do dawnych spraw. Po prostu nowa karta.
No tak.
Małgorzata odstawiła filiżankę.
Nowa karta. Więc tak to się nazywa osiem lat i nowa karta. Sprawa o mieszkanie nowa karta. Miesiące, kiedy nie mogła jeść też nowa karta?
Patrzyła na niego kilka sekund, uważnie, jak na coś, co trzeba dobrze obejrzeć zanim się zaakceptuje.
Piotrze powiedziała powoli. Mam rozumieć, że proponujesz mi pracę pod warunkiem, że zapomnimy o wszystkim?
Zadrżał mu lekko brwi.
Proponuję zacząć od początku. To nie to samo.
Nie Małgorzata pokręciła głową. To dokładnie to samo.
Cisza. Kaktus na biurku stał niewzruszony.
Wiesz dorzuciła Małgorzata ja nie zamierzam wracać do starych spraw. Nie chcę i nie mam na to czasu. Ale nie udawajmy, że ich nie było. Bo były. I to jest moja historia. Nie strona, którą można przewracać.
Piotr patrzył na nią w milczeniu.
Przyszłam na rozmowę o pracę powiedziała Małgorzata nie na wspominki. Jeśli szukasz profesjonalnej kierowniczki z dwudziestoletnim doświadczeniem, chętnie porozmawiam o warunkach. Jeśli szukasz kogoś, kto będzie udawał, że osiem lat temu nic się nie wydarzyło to nie ja.
Wzięła filiżankę, upiła łyk. Kawa była naprawdę dobra, pomyślała z osobnym, niezależnym zadowoleniem.
Piotr milczał dłużej. Patrzył na nią z wyrazem twarzy, który Małgorzata rozpoznała dopiero po chwili. To był szacunek.
Zmieniłaś się powiedział cicho.
Tak odrzekła. Osiem lat to dużo czasu.
Piotr wstał, podszedł do okna, przez chwilę patrzył na uliczkę. Potem się odwrócił.
Małgorzata… Jego głos zabrzmiał ciszej. Wiem, że popełniłem błąd. Wtedy. To nie czysta karta. Masz rację. To było i postąpiłem źle.
Patrzyła na niego.
Tego się nie spodziewała. W żadnej ze swoich wyobrażanych wersji tej sceny przez osiem lat nie było, że usłyszy postąpiłem źle.
Dobrze usłyszeć to przyznała po chwili. Choć trochę późno.
Tak skinął głową. Za późno.
Cisza zrobiła się spokojna, normalna. Jak po długiej rozmowie, gdy już nie trzeba mówić nic więcej.
Jeśli chodzi o stanowisko powiedział Piotr chciałbym ci zaproponować pozycję kierowniczki działu administracyjnego. To wyżej niż sekretariat. Wynagrodzenie odpowiednie, warunki dogodne. Decyzja należy do ciebie.
Małgorzata zwlekała.
Zastanowię się powiedziała.
Oczywiście.
Wstała, wzięła torebkę. Piotr też wstał, tym razem bez tej dyrektorskiej maniery.
Małgorzata zawołał, gdy już była przy drzwiach.
Odwróciła się.
Dziękuję, że nie wyszłaś od razu, jak mnie zobaczyłaś.
Przez chwilę się nad czymś zastanawiała.
Ja też nie przypuszczałam, że zostanę powiedziała szczerze.
Na korytarzu Małgorzata przystanęła przy zamkniętych drzwiach z szyldem.
Na ulicy czekała na nią Irena, z kubkiem kawy z automatu. Dostrzegła Małgorzatę i szybko zapytała:
No i?
Dali propozycję odpowiedziała Małgorzata.
Dobrą?
Tak. Kierowniczka działu administracyjnego.
Ale numer… rzuciła Irena po chwili milczenia. A dyrektorem kto?
Piotr.
Irena długo jej się przyglądała.
Twój Piotr?!
Były poprawiła Małgorzata.
I?
Powiedziałam, że się zastanowię.
Małgorzata wzięła kubek, upiła łyk. Kawa z automatu była wyraźnie gorsza, niż ta z gabinetu, ale jakby swojska.
Wyszły razem na ulicę. Liście pod butami szurały październikowo. Słońce świeciło niemrawo jakby nie po to, żeby grzać, tylko zanotować swoją obecność.
Ale to już mój wybór Małgorzata lekko się uśmiechnęła. Nie jego. Na pewno.
