Mówią, że im dłużej pary ze sobą chodzą przed ślubem, tym mniej udane mają małżeństwa…
Z Piotrem byliśmy razem siedem lat, zanim wreszcie zdecydowaliśmy się pobrać. Przez cały ten czas nie spędziliśmy ze sobą ani jednego całego dnia każde z nas miało swoje życie, własne zainteresowania i przestrzeń i całkiem nam tak było dobrze. Dopiero nieplanowana ciąża sprawiła, że musieliśmy się pobrać.
Na początku wspólne mieszkanie było czymś świeżym i ekscytującym. Najpierw remont naszego małego mieszkania w Gdańsku, babcia przeprowadziła się do rodziców, pozostawiając nam własny kąt, potem pierwsze wspólne zakupy do domu, wybieranie mebli i całej reszty… Jednak gdy wszystko już było gotowe, zaczęło nam czegoś brakować. Wspólne siedzenie w czterech ścianach zaczęło nas zwyczajnie męczyć.
Piotr coraz częściej prosił, żebym puściła go na piwo z kolegami, a mnie to wcale nie przeszkadzało wręcz przeciwnie, z ulgą pozwalałam mu spędzać wieczory poza domem. Takie życie stało się naszą normą i nam odpowiadało. Tak jak przez poprzednie siedem lat, widywaliśmy się w domu dopiero późno wieczorem.
Czas porodu zbliżał się nieubłaganie, a Piotr z każdy dniem stawał się coraz bardziej markotny. Zupełnie nie zwracałam na to uwagi, aż do dnia kiedy zadzwoniła do mnie jakaś roztrzęsiona kobieta i oznajmiła, że mój mąż przeprowadza się do niej. Okazało się to prawdą Piotr spakował się i wyprowadził się podczas mojej wizyty kontrolnej u ginekologa.
Najbardziej zabolało mnie to, że nawet nie miał odwagi wytłumaczyć mi swojej decyzji. Po prostu zniknął, nie pojawił się nawet na rozprawie rozwodowej… Zrobiłam wszystko, by w akcie urodzenia mojego syna w rubryce „ojciec” nie pojawiło się żadne imię. Udało się to załatwić szybko dzięki pomocy znajomych.
Urodziłam ślicznego, zdrowego syna, który miał dołeczki w policzkach i czarne włosy po mnie. Kiedy na niego patrzyłam, uspokajałam się i zapominałam o żalu do dawnego ukochanego. Rodzice bardzo mi pomagali w wychowaniu synka. Nie chciałam już myśleć o związkach z mężczyznami; miałam wrażenie, że ta rana w mojej duszy nigdy się nie zagoi.
Gdy mój syn skończył trzy lata, ktoś zadzwonił do drzwi. Spodziewałam się, że to mama przychodzi zająć się wnukiem, więc nawet nie spojrzałam przez wizjer po prostu otworzyłam. Na progu stał Piotr, z ogromnym bukietem róż, które zawsze kochałam, i dużym samochodem-zabawką dla synka. To pierwszy prezent od ojca od trzech lat.
Patrzyłam na niego w milczeniu. Odezwał się pierwszy:
Przepraszam… Zrobię wszystko, czego tylko chcesz…
Naprawdę myślisz, że teraz ci wybaczę? Tyle lat minęło…
W tym momencie synek wybiegł z pokoju na korytarz.
Nie. I proszę, już nigdy tu nie przychodź. Skoro przez tyle lat nie byłeś nam potrzebny, daliśmy sobie radę bez ciebie…
Nie poczułam bólu. Z upływem lat żal dawno wygasł, zostało tylko współczucie dla człowieka, który na własne życzenie stracił syna.
