Pozwoliłam synowej i synowi zamieszkać w moim mieszkaniu po ślubie. Nie podobało mi się to, że Kinga zaczęła wyznaczać mi granice w moim własnym domu. Miała problem z tym że mam klucze, ale budynek jest przecież mój.
Synowa czepiała się, że przychodziłam kiedy chciałam i dom był pusty. To prawda, ale to nie moja wina, że zawsze znikali, kiedy chciałam ich po prostu odwiedzić. Często przynosiłam im również moje ogórki kiszone, dżemy i inne ręcznie robione przetwory przeze mnie. Dbałam o nich, a w odpowiedzi nie dostałam ani jednego „dziękuję”. Kinga cały czas domagała się, abym oddała swoje klucze.
Nauczyła się też nie odbierać ode mnie telefonów. Dzwoniłam, żeby zapytać, co u nich, co u mojego wnuka, syna, a w najgorszym razie, co u niej. Mój syn przez większość czasu był w pracy, nie mogę mu przeszkadzać, więc Kinga kazała mi dzwonić do swoich rodziców. Nawiasem mówiąc, mieszkali daleko i miała problem, by porozmawiać z nimi przez telefon. Taką była córką i synową.
Czasem zdarzały się kłótnie pomiędzy nami, bo uważała, że przeglądałam jej szafy i komody. Jakby nie patrzeć, były one moje i mogłam robić tutaj, co chciałam, zwłaszcza że w domu panował ciągły bałagan. Gdyby nie ja, żyłaby jak świnia w chlewie. Kinga była bardzo niewdzięczna, a ja kiedy ich nie było, podlewałam kwiaty, zajmowałam się kotem, sprzątałam dom, odkładałam jej rzeczy na miejsce, zmywałam po niej naczynia.
Inni ludzie chcieliby mieć taką teściową, ale ona po prostu tego nie doceniała. Prosiła, żebym się nie wtrącała. Niech zostanie dobrą gospodynią, nauczy mojego syna i wnuka dobrze gotować, a wtedy dam jej spokój.
