W mojej rodzinie były dwie córki: ja i Mariola. Zawsze było jasne, że Mariola zajmowała szczególne miejsce w sercach naszych rodziców, a oni nigdy nie próbowali tego ukryć. Ten faworyzm pojawił się jeszcze w dzieciństwie Marioli. To ona dostawała najlepsze rzeczy, a mi zostawały tylko resztki. Dodatkowo, Mariola była niezwykle podobna do naszych rodziców miała ich urodę i wdzięk. Ja natomiast przypominałam mojego stryja, który nie cieszył się opinią atrakcyjnego człowieka. Nawet rodzice nazywali mnie „brzydką”.
Po maturze rodzice kupili Marioli mieszkanie w centrum Warszawy i zaczęli je urządzać. W tym czasie mnie wysłali do babci Haliny, do jej trzy pokojowego mieszkania. Wtedy babcia bardzo poważnie zachorowała, więc musiałam szybko wracać ze szkoły, żeby się nią opiekować. Pewnej nocy babcia wyznała mi, że zamierza przekazać mieszkanie naszym rodzicom. Wielokrotnie prosiłam rodziców o pomoc, bo było mi ciężko samej opiekować się starszą osobą, ale oni mówili tylko, że są bardzo zajęci organizacją życia Marioli.
Tuż przed śmiercią babcia wyznała mi, że zaoszczędziła spore pieniądze specjalnie dla mnie. Powiedziała, żebym nie mówiła o tym rodzicom i żebym zabrała te pieniądze dla siebie, tak aby nikt się nie zorientował. Po pogrzebie rodzice rozpoczęli gorączkowe poszukiwania tych pieniędzy, przeszukując całe mieszkanie, ale nic nie znaleźli.
W tym czasie już zdążyłam kupić sobie własne dwupokojowe mieszkanie w Krakowie i rozpoczęłam jego remont. Mimo tego nadal mieszkałam u babci. Dwa miesiące później rodzice oznajmili mi, że zamierzają wynająć mieszkanie babci, bo Mariola potrzebowała wsparcia finansowego jej siostra miała trudności. Oczywiście zapytałam, czy mogłabym dostać własne mieszkanie od nich. Usłyszałam, że jestem dorosła i powinnam samodzielnie radzić sobie w życiu. I tak zrobiłam.
Kiedy moje mieszkanie było gotowe do zamieszkania, przeprowadziłam się tam. Poznałam nawet chłopaka, nasz związek był poważny. Ale gdy tylko rodzice dowiedzieli się, że kupiłam mieszkanie za własne oszczędności, nazwali mnie złodziejką. Zmęczona ciągłymi przykrościami, powiedziałam im, żeby dali mi spokój i zerwałam z nimi wszelkie kontakty. Dziś czuję się wolna i niezależna; wiem, że choć straciłam rodzinę, zyskałam siebie.
