Razem z mężem wiedliśmy zwyczajne życie rodzinne. Były kłótnie i pojednania. Daniel i ja mieliśmy po dwadzieścia lat, kiedy się pobraliśmy. Wychowaliśmy trójkę dzieci, które z biegiem lat stały się dorosłe i wyfrunęły z domu. Najmłodsze z nich poszło na studia, reszta założyła własne rodziny.
Niedawno dowiedziałam się, że mój mąż ma kochankę. Miał już pięćdziesiąt lat, a w jego głowie wciąż pozostawały takie rzeczy. Sytuacja wydarzyła się dość banalnie. Daniel był pod prysznicem, a ja postanowiłam sprawdzić jego telefon. Wiedziałam, że nie powinnam tego robić, ale chciałam przejrzeć, kto do niego cały czas pisał. Zawsze byliśmy w dobrych stosunkach, wspieraliśmy się nawzajem, więc nie powinien mieć o to do mnie pretensji.
Byłam jego wsparciem w każdym przypadku. Opiekowałam się nim, gdy był chory, doradzałam mu, gdy miał problemy. Byłam dobrą gospodynią domową, dom był zawsze czysty, a w dodatku każdego wieczoru witam męża różnymi smakołykami na stole. W pewnym momencie znalazłam ciekawą wiadomość w jego archiwum, która brzmiała: „Kochanie, ta noc była cudowna. Przyjdź jutro, będę na ciebie czekać. Powiedz żonie, że musiałeś zostać dłużej w pracy. Wciąż czekam, aż spakujesz swoje rzeczy i wprowadzisz się do mnie tak, jak obiecałeś„.
Daniel wyszedł z łazienki i zobaczył mnie z telefonem w ręku. Wyglądało na to, że nie zorientował się, bo poszedł po prostu spać. Następnego dnia rano poszedł do pracy i pewnie spotkał się ze swoją kochanką, bo spóźnił się do domu kilka godzin. Wrócił następnego dnia i zapytał mnie o kolację, jakby nic się nie stało.
Miałam dość trzymania tego wszystkiego w sobie i powiedziałam mu, że wiem już o jego zdradzie. Daniel nie wyglądał na przejętego tym faktem, tylko wzruszył ramionami i powiedział, że odpowiadało mu życie z dwiema kobietami. Nie zamierzałam tego tolerować, ale spędziliśmy ze sobą wiele lat, utworzyliśmy mnóstwo wspólnych wspomnień. Co powinnam zrobić? Spakować się? A może zażądać od niego, by zerwał? Nie będę żyła w takim związku. To jest nie do zniesienia.
