Nie byłam z sąsiadką bardzo blisko, ale czasami zatrzymywałam się, aby porozmawiać z panią Marysią. Była to miła i bardzo troskliwa kobieta. Podczas jednej z naszych przypadkowych rozmów dowiedziałam się, że staruszka będzie obchodzić 90 lat w ten weekend.
Oczywiście nie dostałam żadnego zaproszenia na uroczystość, bo ludzie w tym wieku zazwyczaj nie organizują uroczystości, ale już wtedy postanowiłam, że przyjdę z tortem i pogratuluję babci. Mieszkała ona sama, jej mąż odszedł, a dzieci wyprowadziły się do różnych miast. Postanowiłam nie przychodzić zbyt wcześnie, aby staruszka mogła świętować ze swoimi dziećmi, ponieważ rzadko się widywali i chciałam, by mieli czas dla siebie.
Kiedy przyszłam do domu pani Marysi, bardzo się zdziwiłam. Dom był schludnie posprzątany, z kuchni unosił się zapach świeżego jedzenia, a babcia siedziała spokojnie w fotelu i oglądała telewizję. Pomyślałam, że wszyscy pewnie już wyszli, chociaż sama w to nie wierzyłam – przecież zauważyłabym ich samochód.
Kiedy starsza pani mnie zauważyła, uśmiechnęła się. Było oczywiste, że była szczęśliwa, że ktoś ją odwiedził. W jej oczach widać było łzy. Wtedy byłam pewna, że jestem pierwszą osobą, która ją dziś odwiedziła. Było mi tak żal staruszki, że postanowiłam zostać chwilę dłużej. Po stole pełnym jedzenia widać było, że spodziewała się wielu innych gości.
Pani Marysia poczęstowała mnie posiłkiem, a później dowiedziałam się, że żadne z jej dzieci ani wnuków nawet nie zadzwoniło, by jej pogratulować. Nie wiedziałam nawet, co powiedzieć. Było mi jej tak żal i sama widziałam, że staruszka z trudem powstrzymywała łzy. Starałam się ją uspokoić, ale było oczywiste, że jej dusza cierpiała.
Tej nocy długo nie mogłam zasnąć. Nie mogłam zrozumieć, jak można było być tak zajętym w dzień wolny, że nie mogli nawet pogratulować swojej mamie lub babci z okazji jej urodzin?
Nie zapominaj o swoich rodzicach, dzwoń do nich często, odwiedzaj ich – zawsze na ciebie czekają.
