Gdy mój syn Piotr poprosił mnie o zaopiekowanie się Jasiem w Sylwestra, nie zawahałam się ani chwili. Mój wnuczek był dla mnie całym światem, a po śmierci męża, spędzanie czasu z nim stało się dla mnie niezwykle ważne. Obiecałam Piotrowi, że zajmę się Jasiem, a on wraz z Martą, swoją żoną, będą mogli spokojnie wyjść na swoją imprezę.
Kiedy syn wraz z żoną wyszli, czułam się wyśmienicie. Jasio bawił się radośnie, a ja cieszyłam się każdą jego miną. Uwielbiałam spędzać z nim czas, był dla mnie bardzo ważny, żałuję, że mój mąż nie miał szansy go poznać. Ale w miarę jak czas upływał, zaczęłam odczuwać tęsknotę za dawnymi czasami, kiedy świętowałam sylwestra razem z mężem. Zazdrościłam synowi, że powita nowy rok hucznie, a ja, mimo że spędzam go z ukochanym wnukiem, to czuję się bardzo samotna.
W myślach przewijały mi się wspomnienia tego, jak kiedyś bawiłam się całą noc. Czułam, że chcę czegoś więcej. To była chwila, kiedy wpadła mi do głowy pewna myśl, której żałuję do dzisiaj. Zadzwoniłam do swojej, mieszkającej samotnie sąsiadki i zapytałam, czy będzie miała oko na mojego wnuka. Obiecałam, że za kilka godzin wrócę.
Nie informując syna i synowej, pojechałam do pobliskiego domu seniora, gdzie od jakiegoś czasu organizowano sylwestrowe zabawy dla starszych osób. Po wejściu na parkiet, uśmiechy obecnych tam ludzi wprawiły mnie w doskonały nastrój. Tańczyłam i rozmawiałam z innymi uczestnikami, ciesząc się chwilą i zapominając, choć na chwilę o smutku, który od jakiegoś czasu towarzyszył mi na co dzień.
Kiedy wróciłam do domu, Jasio spał spokojnie, a syn z żoną jeszcze nie wrócili. Usiadłam przy jego łóżeczku, patrząc na niego z miłością i tęsknotą. Wiedziałam, że nie powinnam tego robić, ale zarazem czułam ogromną radość z tego, co zrobiłam. Był to mój sposób na oderwanie się od smutku i przeżycie chwili beztroski.
Niestety, kiedy Piotr i Marta wrócili, nie mogłam nie zobaczyć przerażenia w ich oczach. Wiedziałam, że zrobiłam coś bardzo nieodpowiedzialnego, i że oni o tym wiedzą. Ale w tej chwili nie umiałam znaleźć słów tłumaczących moje zachowanie. Zrozumiałam, że muszę teraz przeprosić i zbudować zaufanie na nowo, pokazać, że to, co zrobiłam, nie było wynikiem braku miłości ani troski o Jasia.
Był to po prostu mój sposób na odrobinę radości w trudnych czasach.
