Moje dzieci i ja tymczasowo przeprowadziliśmy się do mojej matki. Wszystko było w porządku, dopóki syn nie chciał zjeść drugiego kotleta
Jestem mężatką od 14 lat. Mam dwóch synów. Najstarszy skończył niedawno 12 lat, a najmłodszy 3. Do niedawna wszystko było w porządku. Mąż pracował, żyliśmy normalnie.
Niedawno jednak został zwolniony i zaczęliśmy mieć problemy finansowe. Był jedynym żywicielem rodziny.
Dość szybko znalazł inną pracę. Zaczęliśmy widzieć „światełko w tunelu”, że zaczniemy znów żyć normalnie. Jednak biuro, w którym był zatrudniony, zostało zamknięte po kilku miesiącach. Znów zostaliśmy bez dochodów.
Ratując naszą sytuację, postanowiliśmy wynająć mieszkanie na kilka miesięcy. Mąż przeprowadził się do swojej mamy i zaczął pracować jako taksówkarz. Ja pojechałam z dziećmi do swojej, chociaż bardzo tego nie chciałam. Moja mama ma bardzo trudny charakter. Ma swoje zasady, swoje nawyki. Ojciec nie żyje od dziesięciu lat. Mieszka sama, otrzymuje skromną emeryturę. Ledwo wiąże koniec z końcem. Już dawno przyzwyczaiła się do mieszkania w pojedynkę i wiedziałam, że nasza obecność nie będzie dla niej niczym miłym. W domu rodziców męża nie było jednak miejsca dla nas wszystkich.
Z pełną świadomością co mnie czeka, nie mając jednak innego wyjścia, pojawiłam się z dziećmi i z pustymi kieszeniami w progu mieszkania matki.
Od wejścia miałam jej już dość. Wpuściła nas z niezadowoloną miną. Wie przecież, że nie mamy gdzie mieszkać. Mogłaby na chwilę, chociaż zmienić wyraz twarzy. Robię wszystko w domu. Dzieci nie hałasują, są spokojne, grzeczne. Ona jednak wciąż znajduje powód, żeby się do czegoś przyczepić. Ciągle powtarza, że mój najstarszy syn za dużo je. Tłumaczę jej, że rośnie, ma dobrą przemianę materii, potrzebuje dobrze się najeść. Nie mogę zabronić mu jeść, gdy jest głodny!
Mama nalega, aby ograniczyć mu posiłki, bo będzie gruby. Mówi, że paszteciki są tłuste, a on zjadł dwa.
Nie oceniam matki, ale mam ochotę ją ochrzanić. Rozumiem, że jest przyzwyczajona do życia samotnie. Na wszystkim oszczędza. Je warzywa i owoce z ogrodu. Nie mam nic przeciwko, ale nie widzę powodu, dla którego my mielibyśmy żyć tak jak ona. Szkoda mi też moich dzieci, że muszą patrzeć na taką babcię. Bardzo chciałbym, żeby moja traktowała je ciepło. Jak prawdziwa babcia.
Pamiętam, jeszcze jako dziecko często jeździłam do swojej babci. Zawsze rozpieszczała mnie pysznymi ciastami, naleśnikami, pączkami. Gotowała wspaniałe zupy. Robiła ziemniaki ze smażonym jajkiem i koperkiem. Chociaż żyła skromnie nigdy nie prosiła o pieniądze. I nigdy nie żałowała nam jedzenia.
Moja matka przeklina, że nałożyła wnukowi dwa kotlety… Koszmar.
