Wspinałam się po drabinie, żeby przyciąć suche gałęzie starej jabłoni, kiedy nagle mój pies, Azor, zaczął szczekać wyjątkowo natarczywie i szarpać mnie za nogawkę spodni, próbując zmusić mnie do zejścia na dół. Na początku pomyślałam, że zwariował albo po prostu się bawi i zaraz przez niego spadnę z drabiny
Starałam się go odgonić, nawet skarciłam go ostrzej, lecz kilka sekund później wydarzyło się coś zupełnie niespodziewanego.
Byłam już w połowie wysokości drabiny, wyciągałam właśnie sekator w stronę suchych gałęzi tego starego drzewa stojącego przy domu w podwarszawskiej wsi. Od rana było dziwnie: niebo zasnuły ciężkie, ołowiane chmury, powietrze stało nieruchomo i wilgotno, jakby zaraz miała lunąć porządna ulewa. Czułam, że pogoda się zmienia, ale uparłam się, żeby skończyć to, co dawno było do zrobienia te uschnięte gałęzie aż prosiły się o wycięcie.
Drabinę ustawiłam dokładnie, mocno opierając o gruby pień i sprawdzając kilka razy, czy stoi pewnie. Wdrapałam się na kilka szczebli i już miałam przyciąć pierwszą gałąź, gdy niespodziewanie poczułam mocne szarpnięcie spodni od tyłu.
Odwróciłam się i na sekundę kompletnie zgłupiałam.
Azor próbował wejść za mną na drabinę. Jego łapy bezradnie ślizgały się po metalowych szczeblach, pazury stukotały o metal, a oczy miał szeroko otwarte i wbite prosto we mnie.
Azor, co ty wyprawiasz? powiedziałam z nerwowym uśmiechem. Zejdź natychmiast.
Machnęłam ręką, żeby go odsunąć, ale Azor uparcie trwał przy mnie. Nawet podszedł jeszcze wyżej, przednie łapy położył na drabinie i z uporem złapał moją nogawkę zębami.
Zaczął mocno ciągnąć.
Odwróciłam się gwałtownie, prawie tracąc równowagę.
Chyba zwariowałeś! Puść! warknęłam poirytowana.
Ale on nie przestawał. Cały czas szarpał mnie w dół, szczekał głośno, jakby błagał, bym się zatrzymała.
Najpierw wpadłam w złość, ale po chwili zrozumiałam, że to nie jest żadna zabawa. Azor nigdy wcześniej nie zachowywał się w ten sposób. W jego oczach było coś, czego jeszcze nigdy nie widziałam.
Wyglądał, jakby próbował mi coś przekazać.
Próbowałam wejść jeszcze wyżej, lecz Azor natychmiast znów szarpnął nogawkę tym razem tak mocno, że uchwyciłam drabinę obiema rękami.
Zrezygnowana westchnęłam i zaczęłam schodzić.
Koniec tego dobrego mruknęłam. Jak się nie uspokoisz, zamknę cię w kojcu.
Azor odwrócił wzrok, jakby się wstydził, ale mimo wszystko zaprowadziłam go do zagrody i zamknęłam furtkę. Uznałam, że wreszcie będę mogła spokojnie dokończyć pracę.
I właśnie wtedy wydarzyło się coś, po czym poczułam, jak po plecach przebiega mi zimny dreszcz. W jednej chwili dotarło do mnie, dlaczego Azor był tak niespokojny O tym, co się wydarzyło dalej, opowiedziałam potem mojej rodzinie.
Podeszłam z powrotem do drabiny i postawiłam stopę na pierwszym szczeblu. W tym samym momencie nade mną rozległo się głośne, suche trzasknięcie.
Odwróciłam głowę w górę instynktownie.
Tuż nad moją głową oderwała się olbrzymia, sucha gałąź.
Spadła dokładnie w tym miejscu, gdzie sekundę wcześniej byłam. Gałąź z łoskotem uderzyła o ziemię, rozpadła się na kawałki i przeleciała dosłownie kilka centymetrów ode mnie.
Kolana się pode mną ugięły. Stałam przez dłuższą chwilę przy drabinie, wpatrując się w tę wielką, złamaną gałąź, a serce łomotało mi tak głośno, że aż dzwoniło mi w uszach.
Dopiero wtedy zrozumiałam wszystko. Azor nie przeszkadzał mi on mnie ostrzegał.
Wyłapał niebezpieczeństwo dużo wcześniej niż ja. Może usłyszał delikatny trzask w środku drzewa, a może wyczuł, że gałąź lada moment runie. Powoli spojrzałam w stronę kojca.
Azor patrzył na mnie uważnie zza siatki. Jego oczy były spokojne, a ogon powoli się poruszał tam i z powrotem, jakby upewniał się, czy pojęłam, o co chodzi.
Podbiegłam, otworzyłam furtkę i uklękłam przy nim. Azor od razu przytulił się do mnie.
Objęłam go mocno za szyję i cicho powiedziałam:
Uratowałeś mi życie, przyjacielu.
Od tego dnia już nigdy nie zlekceważyłam jego instynktu.
