Obudziłem się, a mojego syna nie było w pobliżu. Pobiegłam do innego pokoju, a tam okno było otwarte. To, co potem zobaczyłam, wyglądało jak sen.
Ten dzień pozostał w mojej pamięci. Mojego męża nie było w domu. Moja mama zadzwoniła i poprosiła o pomoc. Zamówiła nowe meble i zadzwoniła do męża po odbiór. Zostałam w domu z synem. W dzień śpi. W przeciwnym razie wieczorem zaczyna marudzić i awanturować się.
Położyłam go do łóżeczka i zasnął.
Sama chciałam się też przespać. Zasnęłam obok niego. Obudziłam się i zadrżałam. Syna nie było w pobliżu. Wtedy zobaczyłam, że okno było otwarte. Wyraźnie pamiętam, że wcześniej je zamykałam. Moje serce prawie stanęło ze strachu.
Nie wiedziałam, co robić, do kogo się zwrócić. Natychmiast wybrałam numer męża. Dowiedziałam się od niego, że przyszła do nas jego mama i zabrała wnuka na spacer. Ma klucze do naszego mieszkania, więc przyszła i po prostu go wzięła.
Wyszłam na zewnątrz. Byli na placu zabaw. Od razu wzięłam syna w ramiona i mocno go przytuliłam. Potem rzuciłam się na matkę męża. Zaczęłam na nią krzyczeć:
– Dlaczego zabrałaś mi syna, kiedy spałam, co Ty robisz? Moje serce prawie się zatrzymało.
Jej odpowiedź zaskoczyła mnie i odebrało mi mowę. Powiedziała:
– Dobra matka w dzień nie śpi, opiekuje się synkiem. Małemu dziecku może się wszystko przytrafić.
Zażądałam zwrotu kluczy do naszego mieszkania i wróciłam z synem do domu. Okazuje się, że kiedy weszła do domu i zobaczyła, że śpię, postanowiła dać mi nauczkę. Celowo otworzyła okno, zabrała syna i wyszła z nim na zewnątrz.
Nigdy się z nią nie dogadywałam, ale od tego dnia zaczęłam ją nienawidzić. Natychmiast zadzwoniła do męża i ze łzami w oczach zaczęła na mnie narzekać. Mój mąż mnie wspierał, bo zna możliwe żarty swojej matki. Teraz nie mam ochoty się z nią komunikować. I co ona sobie myślała?
