Od najmłodszych lat byłem osobą, która potrafiła pomóc nawet największemu wrogowi w potrzebie. Nigdy nie przypuszczałem, że te słowa mogą dotyczyć mojej teściowej. Wbrew wszelkim stereotypom, jest naprawdę cudowną kobietą bardzo uprzejmą i życzliwą. Ostatnio spotkała ją poważna tragedia: ciężko zachorowała, trafiła do szpitala, a po wypisaniu długo dochodziła do siebie.
Nie konsultując się z żoną, zabrałem ją do naszego mieszkania w Warszawie, żebyśmy mogli się nią opiekować. Wydawało mi się, że żona będzie zadowolona, że dbam o jej matkę, ale przez całą drogę powrotną teściowa była bardzo przybita, jakby chciała o coś zapytać, lecz zabrakło jej odwagi. Gdy już dotarliśmy do domu, pomogłem jej wejść, przygotowałem dla niej łóżko i poszedłem ugotować rosół. Bardzo chciałem sprawić radość zarówno teściowej, jak i żonie, ale niestety, gdy żona wróciła do domu, wszystko się popsuło.
Kiedy zobaczyła swoją matkę w naszym łóżku, od razu zapytała, co robi ten pasożyt w naszym domu i chciała ją wyrzucić, a ja ledwo ją powstrzymałem. Gdyby nie ja, żona naprawdę wyrzuciłaby własną matkę z mieszkania. Nadal jesteśmy małżeństwem, lecz jestem ogromnie rozczarowany jej zachowaniem. Dziś wiem, że człowiek powinien być gotów pomagać nawet wtedy, gdy inni nie rozumieją tej potrzeby dobro zawsze wraca, nawet jeśli nie od razu.
