Pewnego dnia wracałam do domu z pracy. Moja droga wiodła przez park i nagle zobaczyłam wózek przy drzewie. Poczekałam kilka minut. Myślałam, że ktoś się pojawi, ale nikogo nie było w pobliżu. Podeszłam do wózka i okazało się, że był pusty.
To było oczywiście przerażające zobaczyć pusty wózek, w takim miejscu, ale dobrze, że nie było tam dziecka. Tak myślałam, dopóki zaledwie minutę później nie zauważyłam kogoś w krzakach. Podeszłam do małej istotki, która uśmiechnęła się i wyciągnęła ręce w moją stronę. Wsadziłam dziewczynkę do wózka i zaczęłam pytać ludzi w okolicy, ale na próżno.
Nikt nie znał dziecka i nie widział, żeby ktoś je tu zostawił. Poszłam na policję, gdzie powiedziano mi, że rodzice dziecka wkrótce się znajdą, a na razie dziewczynka trafi do domu dziecka.
Zawsze chciałam mieć dziecko. Postanowiłam wziąć dziewczynkę do siebie i zostać rodziną zastępczą, ponieważ mój mąż sporo pracował i większość czasu byłam sama w domu. Byłam pewna, że rodzice dziecka wkrótce powinni się znaleźć. Po 6 miesiącach poszukiwań nie było żadnego tropu. Kazano mi oddać Amelkę do domu dziecka, ale ku mojemu własnemu zaskoczeniu, przez ten czas bardzo mocno przywiązałam się do dziecka.
Można powiedzieć, że dziewczynka stała się moją córeczką. Wkrótce dopełniłam wszystkich formalności i adoptowałam ją na stałe. Dzięki niej moje życie było lepsze i znów nabrało barw.
