Kiedy zmarła mama, Ola miała trzydzieści dwa lata i nagle poczuła się jak dziecko, które ktoś zostawił samo na dworcu.
Stało się to w marcu, w środę, w szpitalu na obrzeżach Krakowa. Ola siedziała przy łóżku od trzeciej nad ranem, trzymała rękę matki i liczyła oddechy między jednym piknięciem monitora a drugim. O szóstej trzydzieści przerwy zrobiły się dłuższe niż oddechy. O szóstej czterdzieści pięć pielęgniarka wyłączyła aparaturę i powiedziała coś, czego Ola już nie zapamiętała.
Pogrzeb zorganizowała sama. Ojciec zmarł dziesięć lat wcześniej, brat mieszkał w Norwegii i przyleciał dopiero na samą ceremonię, w garniturze wypożyczonym na lotnisku, z twarzą człowieka, który bardziej martwi się o połączenie powrotne niż o to, co właśnie chowa do ziemi. Ola nie miała mu tego za złe — po prostu zauważyła, jak różnie można nosić to samo nieszczęście.
Mieszkanie matki, kawalerka na Podgórzu z widokiem na komin dawnej fabryki, trzeba było posprzątać w ciągu miesiąca — umowa najmu wygasała, właściciel już dzwonił. Ola przyjeżdżała tam co weekend z kartonami i workami na śmieci, i za każdym razem zabierała się do pracy, jakby to była zwykła przeprowadzka, a nie rozbieranie czyjegoś życia na części.
W szafie, między swetrami, znalazła pudełko po butach pełne listów. Nie od ojca — od kogoś, kogo Ola nigdy nie poznała, podpisanego tylko literą "W.". Listy były z lat osiemdziesiątych, sprzed jej narodzin. Przeczytała trzy i odłożyła resztę, bo nie miała siły dowiadywać się w tej chwili, kim była jej matka, zanim została jej matką.
W kuchni, w słoiku po kawie, było siedemset złotych w starych banknotach i kartka: "na czarną godzinę, ale ty się nie martw, dziecko". Ola usiadła na podłodze przy kuchennej szafce i płakała pierwszy raz od pogrzebu — nie z żalu, tylko z wściekłości, że matka do samego końca próbowała ją chronić przed czymś, czego już nie dało się uniknąć.
Najtrudniejszy okazał się telefon. Stary, z klapką, w szufladzie nocnego stolika. Ola nie miała odwagi go włączyć przez dwa tygodnie. Kiedy w końcu nacisnęła przycisk, ekran się zapalił i pokazał tapetę — zdjęcie z wakacji sprzed pięciu lat, na którym Ola z matką stoją nad morzem w Świnoujściu, obie z tym samym mrużeniem oczu od słońca. Na ekranie było dwadzieścia trzy nieodebrane powiadomienia, głównie z aplikacji do krzyżówek, i jedna wiadomość, wysłana w dniu wypisu do szpitala, do kogoś zapisanego jako "Krysia sąsiadka": "Powiedz Oli, żeby nie zapomniała podlać storczyka. On lubi, jak się o niego dbać, nawet kiedy człowiek zapomina o sobie".
Storczyk stał na parapecie w mieszkaniu Oli od dwóch lat, bo to ona go kiedyś podarowała matce na imieniny. Nigdy nie kwitł od śmierci matki — aż do końca maja, kiedy Ola wróciła z pracy i zobaczyła jeden biały pąk, otwarty, na samym szczycie łodygi.
Nie zadzwoniła do nikogo, żeby to opowiedzieć. Nie zrobiła zdjęcia. Postawiła storczyk na środku stołu, usiadła naprzeciwko z kubkiem herbaty, który parował między nimi jak coś żywego, i po prostu na niego patrzyła, tak długo, aż herbata wystygła, a za oknem zapadł zmierzch i światła Podgórza zaczęły odbijać się w szybie zamiast nieba.
