– Matka wprowadza się do twojej kawalerki, koniec dyskusji – rzucił Marek, nie podnosząc głowy znad talerza.
Nie odpowiedziałam od razu. Odstawiłam sosjerkę z winem czosnkowym, którym polewałam pieczonego dorsza, i wytarłam ręce w fartuch – ten w kratkę, wytarty na rogach, kupiony jeszcze na targu przy Marszałkowskiej z dziesięć lat temu.
– Powtórz.
– Mieszkanie stoi puste, remont zrobiony, portier na dole, winda działa. A matce na czwarte piętro bez windy ciężko wchodzić, ciśnienie jej skacze. To jak to ma stać puste?
Uderzył dłonią w blat tak, że solniczka podskoczyła i wysypała się na obrus – ten lniany, beżowy, który dostałam od siostry na imieniny. Patrzył na mnie z góry, tym swoim spojrzeniem człowieka, który już wszystko postanowił, a rozmowa toczy się wyłącznie z uprzejmości.
Mam pięćdziesiąt jeden lat. Jesteśmy małżeństwem od dwudziestu jeden lat. Przez dwadzieścia jeden lat byłam tą żoną, która jeździ na działkę teściowej pod Piaseczno w każdą sobotę odchwaszczać pomidory, która z rocznej premii dopłaca do wczasów w Kołobrzegu dla całej rodziny, która milczy, kiedy pieniądze z domowego budżetu znikają na „potrzeby mamy” – a potrzebą zawsze okazuje się nowa pralka, remont łazienki albo wycieczka do sanatorium w Ciechocinku.
Ale ta kawalerka na Żoliborzu, czterdzieści dwa metry, drugie piętro, z widokiem na kasztanowiec pod oknem – to było moje. Odziedziczyłam ją po cioci Basi trzy lata temu. Włożyłam w remont sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych – wszystkie oszczędności, jakie uzbierałam przez lata pracy jako księgowa. Panele, płytki, zabudowa kuchenna na wymiar, nawet ten portier w bloku, o którym Marek tak chętnie wspominał – to wszystko było policzone, zaplanowane. Miałam wynająć mieszkanie jakiejś spokojnej parze i wreszcie mieć coś swojego, niezależnego od wspólnego konta, na które i tak zawsze ktoś inny miał większe prawo.
– To moje mieszkanie, Marek. Majątek osobisty, z dziedziczenia, prawnik to potwierdził. Włożyłam w remont blisko dwieście tysięcy. Chcę je wynająć, żeby to odbić.
– Rodzina jest ważniejsza niż jakieś odbijanie kosztów – powiedział z tą swoją miną świętego. – Matka wprowadza się w sobotę. Już jej obiecałem.
Skinęłam głową. Nic więcej nie powiedziałam. Zebrałam ze stołu talerze, opłukałam sosjerkę pod kranem, powiesiłam fartuch na haczyku obok kalendarza z parafii, na którym Marek codziennie odhaczał dni do emerytury. W telewizorze w salonie leciały akurat wiadomości regionalne – coś o remoncie wiaduktu na Trasie Łazienkowskiej. Nie słuchałam. Myślałam o czymś zupełnie innym.
Następnego dnia po pracy pojechałam do notariusza przy placu Bankowym, do którego chodziłam jeszcze z ciocią Basią za jej życia. Umówiłam się także z panem Grzegorzem, agentem nieruchomości, który od dawna proponował mi znaleźć najemców. Powiedziałam mu, żeby przygotował ogłoszenie i zaczął szukać lokatorów – najlepiej małżeństwa bez zwierząt, na dłuższy najem.
W sobotę, w dniu przeprowadzki teściowej, przyjechałam do kawalerki wcześniej niż wszyscy. Marek zjawił się z matką około jedenastej, z bagażnikiem pełnym walizek i pudeł z serwisem obiadowym, który teściowa uparcie wozi ze sobą od czterdziestu lat. Stanęli w progu, a ja czekałam w kuchni z teczką na stole.
– Krysiu, kochanie, jak ładnie tu urządzone – zaczęła teściowa, rozglądając się po mieszkaniu tak, jakby już było jej własnością. – Ta szafa w przedpokoju idealnie się nada na moje zimowe płaszcze.
– Pani Danuto – powiedziałam spokojnym tonem, bo akurat spokój przychodził mi teraz bez wysiłku – to mieszkanie jest wynajęte. Od pierwszego dnia przyszłego miesiąca.
Marek zamarł z pudełkiem w rękach.
– Co ty pleciesz. Umówiłem się z tobą.
– Nic nie umawialiśmy. Ty mi oznajmiłeś. Ja się nie zgodziłam, tylko przestałam się kłócić przy stole. To różnica.
Otworzyłam teczkę i położyłam na blacie umowę najmu – podpisaną dzień wcześniej, na dwanaście miesięcy, z małżeństwem z Bielan, oboje pracują w klinice na Żeraniu. Osiemdziesiąt tysięcy złotych za rok z góry, przelew już widniał na moim koncie – otworzyłam aplikację banku na telefonie i pokazałam ekran.
– Osiemdziesiąt tysięcy, Marek. Za jeden rok. Tyle miałam odbić z tego mieszkania, zanim postanowiłeś zadecydować za mnie, gdzie zamieszka twoja matka.
Danuta usiadła na jednym z pudeł, blada, z rękami złożonymi na kolanach.
– Synu, ty mówiłeś, że to załatwione…
– Bo miało być załatwione! – Marek podniósł głos, ale teraz brzmiało to bezradnie, nie władczo. – Krystyna, przecież nie możesz tak, ludzie już się wprowadzają, mama nie ma gdzie mieszkać!
– Ma mieszkanie na Bemowie, to które wynajmuje od dwóch lat obcym ludziom, bo jej „ciasno” w nim samej. Niech odda wypowiedzenie tamtym lokatorom, jeśli chce mieszkać bliżej nas. To jej własność, niech nią dysponuje jak chce. Ja dysponuję swoją.
Zapadła cisza, w której słychać było tylko silnik windy zjeżdżającej gdzieś niżej w szybie. Marek otworzył usta, żeby coś jeszcze powiedzieć, ale nie znalazł słów – po raz pierwszy od dwudziestu jeden lat naprawdę nie miał kontrargumentu.
– Zabieram walizki do samochodu – powiedziała w końcu teściowa, wstając z pudełka z nadspodziewaną godnością. – Marek, zawieziesz mnie do Anki, przenocuję u niej, a w poniedziałek zadzwonię do administracji na Bemowie w sprawie lokatorów.
Wyszli oboje, Marek niosąc pudła, których już nikt tu nie potrzebował. Zamknęłam za nimi drzwi, przekręciłam zamek – ten sam, który wymieniłam miesiąc wcześniej na nowy, dokładając sobie drugi komplet kluczy, o którym mąż nie wiedział. Usiadłam na parapecie przy oknie, spod którego było widać kasztanowiec, i wyjęłam z teczki umowę, żeby jeszcze raz przeczytać ten jeden akapit – ten o kaucji zwrotnej i terminie przekazania kluczy nowym najemcom. Osiemdziesiąt tysięcy złotych leżało już na koncie, którego numeru Marek nigdy nie znał.
